Giorgos B.

Giorgos B. : 'Eντιτορ της ιστοσελίδας. Εχω την εντύπωση ότι είμαι ένας σομελιέ του μπάσκετ. Ασχολούμαι με την εύρεση ιδανικών συνδυασμών κρασιού και φαγητού, με το τένις, το πινγκ πονγκ και τη μπασκετική ανάλυση. Γεννήθηκα το 1979 και είμαι από την Πόλη. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο μπορεί κάποιος να τρώει ένα rib-eye ψημένο well done, αλλά πάλι, πολλά είναι τα πράγματα που δεν βγαζουν νόημα.

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019 10:43

Αν ήμουν ο Σλούκας ...

Κατ'αρχήν δεν θα ήθελα να ήμουν ο Κώστας Σλούκας. Καλά είμαι κι έτσι, ως γκουρού δεν περνάω άσχημα.

Αν ήμουν όμως, δεν θα άφηνα την ευκαιρία να πάει χαμένη. Θα είχα ανοίξει τον ταξιδιωτικό οδηγό και θα μελετούσα. Πού έχει τα καλύτερα μπαράκια, πού γίνεται το καλύτερο φεστιβάλ κινηματογράφου, πού είναι ελεύθερη η χρήση κάνναβης, πού υπάρχει η μεγαλύτερη αναλογία αστεριών Μισελέν και πληθυσμού - Σαν Σεμπαστιάν νομίζω, η Βιτόρια απέχει περίπου μια ωρίτσα.

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019 06:49

We the North

Σε μία σειρά που απείχε μισό κλικ από το να περάσει στη λίστα με τις καλύτερες όλων των εποχών - όπου υπάρχει αυτή η λίστα τέλος πάντων - οι Toronto Raptors πέρασαν για τρίτη φορά φορά από την Oracle Arena και στέφθηκαν πρωταθλητές του ΝΒΑ. Το game 6 των φετινών ΄τελικών ήταν καθηλωτικό για τρεις περιόδους, αποθeώνοντας το μπάσκετ στο κορυφαίο του επίπεδo. Συνέχισε με μία θλίψη και κατέληξε σε ένα απόλυτα συναρπαστικό φινάλε, αντάξιο του θεάματος που είχε προηγηθεί.

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019 21:37

Το αποτύπωμα του Τόνι Πάρκερ

O Tόνι Πάρκερ ανακοίνωσε την απόσυρση του από την ενεργό δράση, κλείνοντας προσωρινά τον κύκλο που άνοιξε πέρυσι τέτοια εποχή ο Μάνου Τζινόμπιλι και σχεδίασε μέσα στη σεζόν ο κορυφαίος Ντιρκ Νοβίτσκι. Τρεις από τις πέντε πιο εμβληματικές μη αμερικάνικες φιγούρες του ΝΒΑ των τελευταίων 20 χρόνων έκατσαν οριστικά στην εξέδρα, περιμένοντας στην παρέα τους τα αδέρφια Γκασόλ, που συνεχίζουν ακόμη. Κάθε ένας από τους τρεις μπορεί να διεκδικήσει με τρανταχτά επιχειρήματα την πρωτοκαθεδρία στην άτυπη κούρσα του κορυφαίου των καιρών μας (ου μην και των εποχών) εκτός ΗΠΑ, διότι κάθε ένας τους άφησε ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα. Ο Ντιρκ έφτιαξε τη φιγούρα του ψηλού εκτελεστή, κατέθεσε ένα trademark fadeaway σουτ με καμπύλη και γερμένο σώμα, συνδυάζοντας τις ικανότητες του με απαράμμιλη ηγεσία. Ο Μάνου εξέλιξε την έννοια του έκτου παίκτη ή αν θέλετε του game changer, μέσω της μαχητικότητας και της ευελεξίας. Και ο Πάρκερ ... ο Πάρκερ μας έδωσε τον Στεφ Κάρι, μεταξύ άλλων.

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2019 10:14

Ένα δροσερό σφηνάκι τεκίλα

"Πονάω βαθειά στην ψυχή μου, δεν θα πω ψέμματα. Αλλά βλέποντας τα αδέρφια μου να παίρνουν αυτή τη νίκη ήταν σαν να πίνω ένα σφηνάκι τεκίλα. Πήρα νέα ζωή". Κι εμείς αγαπητέ Kevin.

Το instagram post του μεγάλου άτυχου του πέμπτου τελικού έβαλε την τελευταία υπογραφη σε ένα παιχνίδι γεμάτο από όλα τα δράματα του μπάσκετ. Η επιστροφή του καλύτερου παίκτη στον κόσμο, η επανεφεύρεση της full throttle επίθεσης των Warriors, η εκ νέου αποχώρηση μέσα σε ζητωκραυγές (αρχικά) αποδοκιμασίας και (μετά) αποθέωσης, η "απάντηση" των συμπαικτών, η "ανταπάντηση" των διψασμένων αντιπάλων, το τρόπαιο που πάτησε Καναδά, το time out του Nick Nurse που το γύρισε στο Oakland, τα μεγάλα τρίποντα, η αλλοίωση του τελευταίου σουτ, οι αινιγματικές δηλώσεις Kerr και τέλος τα αόρατα δάκρυα του Bob Myers στη συνέντευξη τύπου, συνέθεσαν έναν παζλ ιδανικό για να μπει σε κορνίζα. Θα το κρεμάσουμε στον τοίχο των αναμνήσεων και σε ένα roundtable σε καμμιά εικοσαριά χρόνια η απάντηση σε οποιαδήποτε ερώτηση πιθανώς να είναι "ο πέμπτος τελικός του 2019".

Πέμπτη, 06 Ιουνίου 2019 11:16

Το βασικό πρόβλημα των Warriors

Oι Raptors επιβλήθηκαν πολύ άνετα των Warriors στην Oracle Arena, με την νίκη τους να κατατάσσεται ως μια αναμενόμενη ανωμαλία. Ανωμαλια διότι τα δύο πρώτα παιχνίδια των τελικών ήταν φουλ ανταγωνιστικά και αναμενόμενη, διότι οι Dubs έπαιξαν σε αυτό το παιχνίδι αληθινά αποδεκατισμένοι. Μέχρι και η απουσία του Looney (δεν θα επιστρέψει) έμοιαζε τεράστια τηρουμένων των αναλογιών, δεδομένου των ποιοτικών λεπτών σπρωξιμάτων και ριμπάουντ που είχε προσφέρει ως τώρα. Oι Raptors μπήκαν από την αρχή στη θέση του οδηγού και κοίταξαν πίσω ίσα ίσα δυο τρεις φορές, όταν οι αντίπαλοι τους προσπάθησαν σπασμωδικά να μειώσουν την διαφορά.

Παρασκευή, 31 ΜΑΙΟΥ 2019 09:42

The Siakam game

Ήταν πολύ ωραίος τρόπος να κερδίσεις τους Warriors αυτός των Raptors. Η ομάδα του Nurse, λες και μελετούσε το ματσάρισμα πολύ καιρό τώρα (οκ όλοι τα ξέρουν όλα λίγο εώς πολύ) έπαιξε ακριβώς όπως έπρεπε και η επικράτηση της ήταν σαν ένδειξη ότι είναι φαβορί. Δεν είναι έτσι, όμως έτσι φάνηκε, διότι ο πρώτος τελικός δεν θα άλλαζε πλευρά, ακόμη και αν το παιχνίδι διαρκούσε τρεις μέρες. Oι Raptors είχαν τρομερή υπομονή σε κάθε τους κίνηση, αξιολογούσαν σωστά τον ρυθμό σε όλα τα σημεία του παιχνιδιού και έπαιξαν την απαραίτητη καλή άμυνα που χρειάζονται όλοι, όταν αντιμετωπίζουν τους Warriors. Τέλος - αν και είμαστε στην αρχή - είχαν εκείνοι στις τάξεις τους τον έξτρα πρωταγωνιστή της βραδιάς.

Η ΤΣΣΚΑ ήταν η δίκαιη νικήτρια του 32ου φάιναλ φορ, κατακτώντας ένα κύπελο για το οποίο έμοιαζε έτοιμη από καιρό. Εδώ και τρεις μήνες τουλάχιστον, η ομάδα του Ιτούδη έπαιζε το καλύτερο μπάσκετ από όλες τις ανταγωνίστριες. Τελείωσε την κανονική περίοδο με σερί 11-1 και κέρδισε δύο φορές εμφατικά στην έδρα της Μπασκόνια, για να επιστρέψει μετά από περίπου ένα μήνα στη Φερνάντο Μπουέσα Αρίνα και να ολοκληρώσει τον θρίαμβο. Στην πορεία της σεζόν, οι Ρώσοι ξεπέρασαν την έλλειψη όγκου στη ρακέτα, μέσω των αμυντικών τους σχεδίων, υπολογίζοντας πως η επίθεση έτσι κι αλλιώς θα συνεχίσει να είναι παραγωγική, βασισμένη στο ταλέντο μίας ασύγκριτης τριάδας γκαρντ και μονάδων που ξέρουν να κινούνται σωστά γύρω τηςς. Τελικά, στο φάιναλ φορ τα δύο αυτά στοιχεία συνδυάστηκαν άψογα, με αποτέλεσμα έναν δεύτερο συνεχόμενο θρίαμβο ομάδας που σκοράρει πολυ (πέρυσι ήταν η Ρεάλ), απέναντι σε άλλες που σκόραραν λιγότερο. Η ειδοποιός διαφορά παρόλα αυτά, ήταν πως λαμβάνοντας υπόψη τον υψηλό ρυθμό, η ΤΣΣΚΑ τελικά κέρδισε και μέσα από τις ανασταλτικές της επιδόσεις. Πάμε όμως να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, μέσα από τις κατηγορίες μας.

Ο ποταμός Urumea (Ουρουμέα) κατέληγε στον Ατλαντικό ωκεανό σχεδόν υπερχειλισμένος. Η τελευταία γέφυρα πριν το άπειρο της θάλασσας ξεπροβόδιζε τις ροές του με ασπροπράσινους φάρους, τοποθετημένους συμμετρικά στο πέρασμα της ως κολώνες. Οι φιγούρες των βρεγμένων περαστικών δίπλα τους, μαζί με την ασταμάτητη βροχή και την πλήρη απουσία του παραμικρού αέρα, προσέδιδαν στο σκηνικό ένα αγγελοπουλικό χρώμα. Ηταν λες και το κάδρο είχε προετοιμαστεί για γύρισμα επί ώρες και ήμουν σίγουρος πως αργά ή γρήγορα πίσω από κάποια γωνία θα ξεπροβάλουν κάμερες, κλακέτες, οπερατέρ και ο Μπρούνο Γκαντζ με γενειάδα και ταλαιπωρημένη καπαρντίνα. Δεν συνέβη κι έτσι είχα τον ελάχιστο χρόνο να βγω κάτω από τον καταρράκτη και να βγάλω τη βιαστική φωτογραφία που είδατε παραπάνω.

(Φωτό εξωφύλλου by @lostgps).

Στη φάρμα πάνω από το Ορόθκο, σήμερα το πρωί μας ξύπνησαν τα βόδια. Δεν είχαν αυτό τον σκοπό, απλώς τα καμπανάκια στο λαιμό τους κάνουν άθελα τους πολύ θόρυβο, καθώς τα όμορφα ζώα περπατάνε στο ανώμαλο έδαφος του καταπράσινου λόφου. Οι κότες ήδη φώναζαν εγκλωβισμένες στο κοτέτσι, κάτι που μάλλον συνέβαινε για πολλή ώρα πριν ανοίξω τα μάτια μου και σίγουρα κάμποσο πριν τα καμπανάκια πλησιάσουν το κυρίως κτίριο σε απόσταση αναπνοής. Κατέβηκα κάτω και άνοιξα την πόρτα, οι επτά συντρόφισσες και ο ένας σύντροφος πετάχτηκαν έξω μονομιάς και η μέρα πήρε το δρόμο της.

Το βασικότερο ζήτημα της δεύτερης ημέρας που περάσαμε στη βάσκικη επαρχία, κάπου ανάμεσα μεταξύ της Βιτόρια και του Μπιλμπάο, ήταν το τι θα γίνει με τις κότες. Ο Αλμπέρτο, ιδιοκτήτης της φάρμας που διαμένουμε πάνω από το χωριό Ορόσκο, είχε προτείνει να ανοίγουμε το πρωί (αν θελουμε) το κοτέτσι, ώστε τα πτηνά να κινουνται μέσα στη μέρα ελεύθερα. Σίγουρα ένα δίκαιο αίτημα, καθώς όπως φάνηκε τοσο εκείνες, όσο και λευκός κόκκορας το είχαν ανάγκη. Ο εγκλωβισμός δεν ταιριάζει σε καμία ψυχη.

Σελίδα 1 από 36

Basketballguru.gr 2018 All righs reserved.      Designed and Developed by Web Rely