Η απόλυτα εύλογη αντίδραση κάθε φιλάθλου μπροστά σε μια τέτοια είδηση είναι το «ποιοι’ν’πάλι τούτοι;», και ένα μεγάλο μέρος του κειμένου σκοπεύει να το απαντήσει διεξοδικά. Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα ωστόσο, αυτό που ο Silver ίσως θα προτιμούσε να μην πολυσυζητηθεί, είναι γιατί ένας άνθρωπος του μεγέθους του Walter ρευστοποιεί μέσα σε ένα δεκάμηνο το πιο λαμπρό κόσμημα, όχι μόνο της συλλογής του, αλλά του «Μαγικού Κόσμου» του ΝΒΑ ολάκερου. Πάμε λοιπόν, γιατί μάλλον η «σπυριάρα» είναι το λιγότερο σημαντικό μέρος της συγκεκριμένης μεταβίβασης.

Από το Λαμπρότερο Αστέρι της Λίγκας σε Asset Επενδυτικού Χαρτοφυλακίου

Η βασική διαφορά μεταξύ ευρωπαϊκών και αμερικάνικων sports είναι η απουσία υποβιβασμού. Κατάσταση που δεν έχει αποκλειστικά αγωνιστικά πλεονεκτήματα, έχει —κυρίως— οικονομικά: ακριβώς επειδή είναι κλειστές λίγκες, χωρίς υποβιβασμό και με σχεδόν εγγυημένη κερδοφορία (παχυλά τηλεοπτικά, ακριβά εισιτήρια, merchandise, και ιδίως, salary cap ως ένα μέρος των συνολικών εσόδων), τα franchises λειτουργούν περισσότερο ως περιουσιακά στοιχεία, που εξασφαλίζουν έσοδα και διατηρούν αποτιμητική αξία. Και για αυτόν τον λόγο αλλάζουν και σπανιότερα ιδιοκτησιακά καθεστώτα. Το Forbes σημειώνει πως από το 2000 κανένας ιδιοκτήτης NBA δεν κράτησε ομάδα λιγότερο από πέντε χρόνια, και πως οι Lakers είναι πλέον η μόνη που άλλαξε χέρια πάνω από μία φορά μέσα σε δεκαπενταετία, με τους Wolves λίγες μέρες αργότερα να μπαίνουν στη συγκεκριμένη λίστα και να επιβεβαιώνουν το νέο χρηματοοικονομικό τοπίο της Λίγκας. Ο Walter πλήρωσε πέρσι δεκαοχτώ φορές τα ετήσια έσοδα και είδε την αποτίμηση να ανεβαίνει 25% σε δέκα μήνες. Ανώνυμη πηγή που δηλώνει κοντά σε δεκάδες ιδιοκτήτες αθλητικών franchises το περιέγραψε στο Front Office Sports ως ένα από τα πιο παράξενα πράγματα που έχει δει ποτέ.

Ακόμα πιο περίεργος όμως είναι ο τρόπος. Ο Kushner και ο Iger, σύμφωνα με τη Ramona Shelburne του ESPN που έβγαλε την είδηση, πλησίασαν τον Walter το Σαββατοκύριακο, και η συμφωνία υπογράφηκε σε 72 ώρες, χωρίς να έχει αναφερθεί έστω μία ανταγωνιστική προσφορά[4]. Διευκρίνιση που χάνεται στους πανηγυρικούς τίτλους: υπογράφηκε η συμφωνία, όχι η μεταβίβαση, που περνάει ακόμα από την έγκριση των τριών τετάρτων του Board of Governors, στην επόμενη σύνοδό τους, στα μέσα Σεπτεμβρίου. Το ερώτημα όμως μένει: άνθρωπος που έχτισε την περιουσία του γνωρίζοντας πόσο αξίζει το κάθε τι δεν ρευστοποιεί το ακριβότερο περιουσιακό στοιχείο του αθλητικού πλανήτη σε ένα Σαββατοκύριακο, εκτός αν κάτι τον πιέζει να ρευστοποιήσει άμεσα.

Γιατί πιέζεται ο Walter

Λιγότερο από έναν μήνα πριν από τη συμφωνία, το Bloomberg Law αποκάλυψε πως πράκτορες του FBI είχαν κατάσχει το κινητό και τον υπολογιστή του Walter στις 18 Σεπτεμβρίου του 2025, πάνω στο ιδιωτικό του αεροπλάνο στο Σικάγο, στο πλαίσιο έρευνας για τις οικονομικές συναλλαγές των εταιρειών του. Η ημερομηνία έχει σημασία: η κατάσχεση προηγήθηκε της ολοκλήρωσης της εξαγοράς των Lakers στα τέλη Οκτωβρίου. Ο Walter δηλαδή αγόρασε το πιο εμβληματικό franchise του πλανήτη ενώ ήταν ήδη υπό ομοσπονδιακή έρευνα, και η Λίγκα ενέκρινε τότε την πώληση ομόφωνα. Η ουσία προφανώς και βρίσκεται στον λόγο για τον οποίο γίνεται η έρευνα: η Εισαγγελία του Νότιου Διαμερίσματος της Νέας Υόρκης και η SEC εξετάζουν πιθανές οικονομικές ατασθαλίες στις Guggenheim Partners και στις εταιρείες του, με κεντρικό ερώτημα αν η μη γνωστοποίηση συγκεκριμένων συναλλαγών φτάνει μέχρι την απάτη[5], αν και, για να είναι ξεκάθαρο αυτό, μέχρι σήμερα καμία κατηγορία δεν έχει απαγγελθεί. Το κέντρο των ερευνών είναι οι συναλλαγές με συνδεδεμένα μέρη (related party transactions), ήτοι δοσοληψίες ανάμεσα σε οντότητες με κοινή διοίκηση, για να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται, δοσοληψίες από τη μία σου τσέπη στην άλλη, οι οποίες είναι νόμιμες καθαυτές, ωστόσο, βάσει κάθε διεθνούς λογιστικού προτύπου (IFRS, US GAAP) οφείλουν να γνωστοποιούνται ως τέτοιες.

Στο επίκεντρο βρίσκονται δύο ασφαλιστικές εταιρείες του ομίλου, η Delaware Life και η Clear Spring. Σύμφωνα με αποκάλυψη της Wall Street Journal, την οποία επιβεβαίωσαν και οι Los Angeles Times, πληροφοριοδότης (whistleblower) στην Guggenheim κατέθεσε καταγγελία για τον τρόπο καταχώρισης εσόδων συνδεδεμένων με αυτές εταιρειών[6]. Και τα νούμερα προκαλούν από μόνα τους: η Delaware Life δήλωνε ως συνδεδεμένες επενδύσεις μόλις $1,4 δισ., ήτοι το 3% του χαρτοφυλακίου της, και τον Ιούνιο του 2026, μετά από εσωτερική επανεξέταση, αναταξινόμησε τουλάχιστον $17 δισ. δανείων, γύρω στο 39%, που είχαν περάσει από τρίτα μέρη πριν καταλήξουν σε άλλες εταιρείες του Walter[7]. Η Fitch τη χαρακτήρισε ως το υψηλότερο τέτοιο επίπεδο έκθεσης που έχει καταγράψει σε ασφαλιστική εταιρεία στη Βόρεια Αμερική και την έθεσε σε Rating Watch Negative, με τους υπόλοιπους οίκους να γυρίζουν τα outlooks σε αρνητικά[8]. Το δε ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον πήχη: κατά τη Wall Street Journal, σε ρεπορτάζ που αναμετέδωσε το Reuters, οι εισαγγελείς εστιάζουν σε τέσσερις ενδιάμεσες οντότητες, τις Hudson Trading, ABS Capital, Amistad Financial και Bradford Allen, με τα δάνεια να υπολογίζονται πλέον, βάσει των στοιχείων ως και της 17ης Αυγούστου, γύρω στα $20 δισ.[9].

Ένα ακόμα κρίσιμο στοιχείο που ήρθε στη δημοσιότητα, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, ήταν, όπως το Bloomberg μετέδωσε, πως η TWG Global είχε πλησιάσει επενδυτικά σχήματα, ανάμεσά τους το Point72 του Steve Cohen, ιδιοκτήτη των Mets, σε αναζήτηση ρευστού για την αποπληρωμή ακριβώς των δανείων που ερευνώνται[10], με το Point72, κατά τους Financial Times, να αρνείται. Κατά το ίδιο ρεπορτάζ, ο Walter έφτασε να προσφέρει ως εγγύηση και το μερίδιό του στην ίδια την Guggenheim, γύρω στο 20%, για βραχυπρόθεσμο δανεισμό με διψήφια (ήτοι ιδιαίτερα υψηλά) επιτόκια[11]. Τα δεδομένα δείχνουν έναν άνθρωπο που χρειάζεται μετρητά γρήγορα. Και όπως αποδείχτηκε, το πιο ρευστοποιήσιμο περιουσιακό του στοιχείο ήταν οι Lakers.

Το μέγεθος της ανάγκης άλλωστε δεν άργησε να επισημοποιηθεί: προκειμένου να εναρμονιστεί κανονιστικά, η TWG γνωστοποίησε πως θα εξαγοράσει από την Delaware Life στοιχεία ενεργητικού συνδεδεμένων μερών ύψους έως $6,5 δισ. και θα τα αντικαταστήσει στον ισολογισμό της ασφαλιστικής με ισόποσες επενδύσεις προς μη συνδεδεμένα μέρη, ενώ η Clear Spring μείωσε τις δικές της συναλλαγές με συνδεδεμένα μέρη κατά $90 εκατ.[12] Μια αναδιάρθρωση στοιχείων ισολογισμού τέτοιου μεγέθους αυτονόητα απαιτεί άμεση —τεράστια— ρευστότητα.

Το ανωτέρω ποσό αιτιολογεί και το γιατί ο Walter δεν θα σταματήσει στη ρευστοποίηση των Lakers. Την ίδια μέρα που η οικογένεια Buss ψήφιζε την οριστική έξοδό της από τους Lakers (ή και όχι), οι Financial Times μετέδωσαν πως ο Walter και ο Todd Boehly συζητούν την πώληση των μειοψηφικών τους πακέτων στην Chelsea στην Clearlake Capital, τον πλειοψηφικό μέτοχο, με το Bloomberg να προσθέτει πως το family office του Walter πλησίασε το fund τις τελευταίες μέρες σχετικά[13]. Οι συζητήσεις για το αγκάθι της συνδιοίκησης της Chelsea ήταν κάτι που έχει απασχολήσει αρκετά τα τελευταία χρόνια, οπότε υπάρχει θεωρητικά και δεύτερη ανάγνωση σε αυτή την πρόταση. Το timing όμως δύσκολα αγνοείται: μέσα σε μια εβδομάδα, ο άνθρωπος ρευστοποιεί ή ψάχνει να ρευστοποιήσει, ό,τι πιο εμπορεύσιμο έχει: το αθλητικό του χαρτοφυλάκιο.

Βέβαια, για λόγους πληρότητας της καταγραφής των γεγονότων, η Wall Street Journal αποκάλυψε στα τέλη Ιουλίου πως ο Walter είχε υποστεί εγκεφαλικό στη διάρκεια του World Series του 2024, κάτι που έμεινε μακριά από τη δημοσιότητα σχεδόν δύο χρόνια, με φωνές μέσα από την ίδια του την αυτοκρατορία να διχάζονται για το κατά πόσο τον έχει επηρεάσει[14]. Θεωρητικά ένας 66χρονος με τέτοιο ιστορικό που ρευστοποιεί assets μπορεί απλώς να τακτοποιεί τα του οίκου του. Οι δύο εξηγήσεις βέβαια δεν αλληλοαποκλείονται. Απλώς η μία έχει ημερομηνίες, δάνεια και εισαγγελείς, και η άλλη όχι.

Υπάρχει, πάντως, και μια επίσημη καταγραφή διάψευσης, με τον πρόεδρο των Dodgers, Stan Kasten, να κόβει τη φημολογία για το επόμενο, εύλογο με τα ως τώρα δεδομένα, βήμα: οι Dodgers δεν πωλούνται, δεν είναι προς πώληση, δεν έχει ξεκινήσει καμία διαδικασία, τελεία, δήλωσε, προσθέτοντας για τους Lakers πως ήταν και εκείνοι σημαντικοί για τον Walter, αλλά επρόκειτο για μια εξαιρετική ευκαιρία, την οποία άδραξε[15]. Δεν θα σχολιάσουμε πολλά. Απλώς θα σημειώσουμε πως, δίπλα σε ερευνώμενα δάνεια $20 δισ. και σε αναζήτηση βραχυπρόθεσμου δανεισμού με διψήφια επιτόκια, η λέξη «ευκαιρία» αποκτά μια δική της, αρκετά ευρεία, ερμηνεία.

Ωστόσο, όσοι είχαμε παρακολουθήσει την ιστορία από την αρχή δεν εκπλαγήκαμε. Στο κείμενο για την είσοδο του Walter στους Lakers του 2025 είχαμε σταθεί εκτενώς στη δομή TWG Global και την άντληση κεφαλαίων έως και $10 δισ. από τη Mubadala Capital, τον επενδυτικό βραχίονα του κρατικού ταμείου του Abu Dhabi. Αυτή ακριβώς η συμφωνία φαίνεται πως ήταν από τα πρώτα σημεία που κοίταξαν οι εισαγγελείς, με το ερώτημα, που παραμένει δικό τους και όχι συμπέρασμα δικό μας, αν το ταμείο παραπλανήθηκε ως προς τις αποτιμήσεις.

Και τα σημάδια υπήρχαν από το 2012. Ο Henry Abbott στο TrueHoop θυμίζει πως όταν ο Walter αγόρασε τους Dodgers, ο Andrew Ross Sorkin έγραφε στους New York Times πως το να χρησιμοποιείς χρήματα ασφαλιστικής για να αγοράσεις ομάδα baseball μοιάζει «με αγωγή που περιμένει να συμβεί»[16]. Το 2014 η αγωγή ήρθε: δύο κάτοχοι ασφαλιστηρίων μήνυσαν την Guggenheim, με τον ισχυρισμό πως ο Walter και ο τότε συνεργάτης του, Todd Boehly, χρησιμοποίησαν τις ασφαλιστικές ως μηχανή μετρητών για την αγορά των Dodgers[17]. Βέβαια η αγωγή αποσύρθηκε την επόμενη κιόλας μέρα, δεν κρίθηκε ποτέ επί της ουσίας, και οι ρυθμιστικές αρχές δεν διαπίστωσαν τότε παρατυπία. Υπάρχει όμως και καταγραφή με πραγματική καταβολή αποζημίωσης: το 2015 η Guggenheim πλήρωσε πρόστιμο $20 εκατ. στην SEC, όταν διαπιστώθηκε πως ανώτερο στέλεχός της είχε δανειστεί $50 εκατ. από τον Michael Milken χωρίς η σχέση/συναλλαγή να γνωστοποιηθεί ως όφειλε. Ναι, τον ίδιο Milken του «δικτύου» που χαρτογραφεί ο Abbott. Το ερώτημα που αφήνουν πίσω τους όλα αυτά είναι κοινό και ξεκάθαρο: γιατί το ίδιο μοτίβο μη γνωστοποίησης επιστρέφει, σε εξωφρενικά μεγαλύτερη κλίμακα και με το κόσμημα να λέγεται Lakers; Ο Silver, όταν επικαλέστηκε το «ιστορικό του Walter στις επιχειρήσεις και στον αθλητισμό», αυτό ακριβώς το ιστορικό επικαλούνταν. Μια απλή αποδελτίωση του Τύπου της τελευταίας δεκαετίας ίσως να αρκούσε, αν όντως ενδιαφερόταν, ωστόσο, για το πραγματικό επιχειρηματικό ιστορικό του.

Εξετάζοντας ενδεχόμενο φορολογικό όφελος

Εδώ θέλω να σταθώ λίγο περισσότερο, γιατί κυκλοφορεί η εντύπωση πως το βεβιασμένο της αγοραπωλησίας κρύβει φορολογικό όφελος για τον Walter, την στιγμή που η πραγματικότητα είναι η ακριβώς αντίστροφη. Στις ΗΠΑ, αν κρατήσεις ένα περιουσιακό στοιχείο πάνω από έναν χρόνο και το πουλήσεις με κέρδος, φορολογείσαι με τον συντελεστή υπεραξίας μακράς διακράτησης, 20%, που με τον πρόσθετο φόρο 3,8% επί των επενδυτικών εισοδημάτων φτάνει το 23,8%. Σε περίπτωση διακράτησης του ίδιου περιουσιακού στοιχείου κάτω από χρόνο, το κέρδος φορολογείται ως συνηθισμένο εισόδημα, με ανώτατο συντελεστή 37%, ήτοι 40,8% συνολικά. Ήτοι, το φορολογικό πλαίσιο δίνει κίνητρο στην μεγαλύτερη χρονική διακράτηση ενός περιουσιακού στοιχείου, «τιμωρώντας» γρήγορες κερδοσκοπικές μεταβιβάσεις.

Θα πρέπει επίσης να διευκρινιστεί πως ο Walter δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στους Lakers το 2025. Είχε στην κατοχή του το 27% του franchise από το 2021, έχοντας το αγοράσει σε αξία αποτίμησης $5,5 δισ., και το 2025 απλώς εξαγόρασε ένα πρόσθετο περίπου 44%. Οπότε φορολογικά η μεταπώληση του 27% του θα φορολογηθεί ως μακράς διακράτησης περιουσιακό στοιχείο με το ζήτημα του ακριβούς χρόνου της μεταβίβασης του πακέτου του να αφορά φορολογικά το επιπλέον 44%. Η διαφορά συνεπώς του αν η μεταβίβαση ολοκληρωθεί πριν από τη συμπλήρωση έτους, ή αν ολοκληρωθεί αργότερα, κοστίζει κάμποσες εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Το ανωτέρω στοιχείο κρίνεται ως κρίσιμο για τον απλό λόγο πως θα μας δώσει την καθαρή εικόνα του πόσο πιεσμένος είναι ο Walter. Αν «θυσιάσει» κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια σε φόρους απλώς για να ολοκληρωθεί η συμφωνία το ταχύτερο δυνατό, θα επιβεβαιώσει πως βρίσκεται σε ακραία δύσκολη κατάσταση.

Άξιο αναφοράς στην τρέχουσα παράγραφο είναι και το tax shield των αθλητικών franchises. Συγκεκριμένα, βάσει του άρθρου 197 του αμερικανικού φορολογικού κώδικα, σε αγορές franchise που δομούνται φορολογικά ως asset deal, ο αγοραστής μπορεί να αποσβέσει σε δεκαπέντε χρόνια το μεγαλύτερο μέρος του τιμήματος, από τα τηλεοπτικά δικαιώματα μέχρι τα συμβόλαια των παικτών, και να ρίξει έτσι τη φορολογητέα βάση του για πάνω από μια δεκαετία. Η εκδοχή του περσινού φορολογικού νόμου που ψήφισε η Βουλή περιόριζε αυτή την απόσβεση στο μισό. Η τελική εκδοχή που υπέγραψε ο Trump ωστόσο την άφησε στο τέλος παντελώς άθικτη[18].

Η Jeanie Buss και το «χαμηλό» του τιμήματος του 2025

Ας περάσουμε τώρα από το οικονομικό δελτίο στη μίξη του Succession και των Οικογενειακών Ιστοριών, που χωρίς φειδώ (ή ντροπή) μας προσφέρουν οι απόγονοι του Dr. Buss μια δεκαετία τώρα. Πέρσι η οικογένεια πούλησε το πλειοψηφικό πακέτο στον Walter με αποτίμηση $10 δισ., με το trust των κληρονόμων του Dr. Buss να κρατά 17,8%, ήτοι οριακά πάνω από το κατώφλι του 15% που απαιτεί η Λίγκα για να μπορεί κάποιος/α να κατέχει τη θέση του Governor μιας ομάδας, και με ρητή πρόβλεψη η Jeanie να την κρατήσει για τουλάχιστον πέντε χρόνια[19]. Οι δύο μικρότεροι αδερφοί, ο Joey και ο Jesse, που αντιτάχθηκαν και πρότειναν πώληση πολύ μικρότερου πακέτου, είχαν διαβάσει -προφανώς με ίδιο όφελος, όπως είχα γράψει αναλυτικά στο κείμενο για την πρώτη μεταβίβαση- σωστά την καμπύλη: έναν χρόνο μετά, η ίδια ομάδα αποτιμάται $2,5 δισ. υψηλότερα. Στην τελική ψηφοφορία του Ιουνίου 2025 συντάχθηκαν ωστόσο και αυτοί σε ομόφωνη 6-0 απόφαση, και από το κλείσιμο του Οκτωβρίου κάθε αδερφός έβαλε στην άκρη περίπου μισό δισεκατομμύριο μετά φόρων[20]. Το ρεπορτάζ του Baxter Holmes από τον Γενάρη κατέγραφε ήδη πως οι μικρότεροι ένιωσαν προδομένοι από την αδερφή τους σε εκείνη την πώληση[21]. Ας το κρατήσουμε λίγο αυτό, και θα το δούμε ακολούθως αναλυτικότερα.

Το γιατί πούλησε χαμηλά η Jeanie, αρχίζει να φαίνεται πλέον αρκετά καθαρά. Και ο λόγος είναι πως αυτό το έκανε επειδή δεν έκανε μία συναλλαγή, αλλά δύο: πούλησε το πλειοψηφικό πακέτο του λαμπρότερου franchise της Λίγκας, αλλά ταυτόχρονα αγόρασε χρόνο στην διοικητική της καρέκλα: η πενταετής διατήρηση της θέσης του Governor δύσκολα μπορεί πια να μη θεωρηθεί μέρος του όλου τιμήματος. Είχα γράψει τότε πως δεν θα με εξέπληττε αν η υπόσχεση αποδεικνυόταν κενή, αντίστοιχα με τις περιπτώσεις του Mark Cuban στους Mavericks και του Wyc Grousbeck στους Celtics[22]. Ο Iger, στη μοναδική συνέντευξη που έδωσε, στην California Post, άφησε να εννοηθεί πως θα κινηθεί μάλλον σε αντίστοιχη κατεύθυνση: «έχουμε κάθε πρόθεση να τιμήσουμε τη συμφωνία που έγινε ανάμεσα στον Mark και την Jeanie, ωστόσο αν τα πράγματα αλλάξουν, θα αλλάξουν»[23].

Το «αν τα πράγματα αλλάξουν» δεν χρειάστηκε ούτε εβδομάδα για να ξεκαθαρίσει. Στις 17 Αυγούστου ο Shams Charania μετέδωσε πως το Buss Family Trust αποφάσισε να πουλήσει και το υπόλοιπο 17,8% που παρέμενε στην κατοχή του στο σχήμα Kushner και Iger (που αγοράζουν κατά το ESPN περίπου 65% από τον Walter και, με το οικογενειακό πακέτο, φτάνουν γύρω στο 83%), με ενεργοποίηση της ρήτρας tag-along που ήταν δεμένη με την πώληση του Walter. Η ψηφοφορία έληξε με πέντε προς μηδέν, όταν αρκούσαν μόλις τέσσερις ψήφοι στους έξι, με την Jeanie όχι απλώς να μην καταψηφίζει, αλλά να μην απαντάει καν, με τη λογική, όπως τη μετέφερε η Shelburne, «πως αφού δεν υπάρχει εξουσιοδότηση για ψηφοφορία, δεν υπάρχει και ψηφοφορία». Το παρασκήνιο εδώ είναι πως την προηγούμενη Τρίτη, μία μέρα πριν ανακοινωθεί η πώληση του Walter, ο οικονομικός διευθυντής των Lakers, Joe McCormack, είχε συγκαλέσει έκτακτη σύσκεψη των έξι αδερφών, με αίτημα την ομόφωνη μεταφορά όλων των μετοχών σε νέο trust που θα τις κλείδωνε για τέσσερα χρόνια, χωρίς ωστόσο την παραμικρή αναφορά στην επικείμενη πώληση. Η εν λόγω σύσκεψη δεν μπορεί να έχει διαφορετική ανάγνωση πέρα από μια κίνηση της Jeanie να προλάβει την είδηση και να δεσμεύσει τα αδέρφια της έναντι ενδεχόμενης πώλησης, ώστε να διατηρήσει το ποσοστό του Trust πάνω από το ύψος που θα της επέτρεπε να διατηρήσει τη θέση της Governor της ομάδας. Θέση που με την ολοκλήρωση της συναλλαγής δεν μπορεί να συνεχίσει να κατέχει. Η ανακοίνωση των υπόλοιπων αδερφών μίλησε για έξοδο «με αξιοπρέπεια, όσο ακόμα μπορούμε», φράση που, από μέλη οικογένειας που βρίσκεται στο τιμόνι των Lakers από το 1979, διαβάζεται λιγότερο ως αποχαιρετισμός και περισσότερο ως ομολογία: βασικός όρος του Trust είναι πως οι μετοχές του κάθε παιδιού του Dr. Buss δεν μεταβιβάζονται. Μπορούν να τις έχουν αποκλειστικά οι ίδιοι/ες. Αν κάποιος/α από αυτούς πεθάνει, το ποσοστό του/ης μεταβιβάζεται ισομερώς στους/ις υπόλοιπους. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα δύο —πολύ— νεότερα αδέρφια πέρσι δεν ήθελαν να πουλήσουν, εντελώς κυνικά ποντάροντας στον θάνατο των κατά πολύ μεγαλύτερών τους σε ηλικία αδερφών τους. Και για ακριβώς τον ίδιο λόγο τα υπόλοιπα τρία —πλην της Jeanie— μεγαλύτερα σε ηλικία αδέρφια βιάζονταν, και πέρσι και φέτος, να πουλήσουν. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο φαίνεται πως πέρσι δέχτηκαν οι τρεις να πουλήσουν έστω σε χαμηλότερη τιμή και να διατηρήσουν την Jeanie Governor, δεχόμενοι αυτό που ο Duncan δεν διστάζει να ονομάσει εκβιασμό της αδερφής τους. Και η σχετική συμμετρία που εντόπισε ο Ziller στην όλη εξέλιξη είναι μάλλον ιδιαίτερα πετυχημένη: αμ η Jeanie πέρσι έπεισε (ή, κατά τον Duncan, εκβίασε) τα αδέρφια της να πουλήσουν με τους δικούς της όρους, αμ στη συνέχεια ο οργανισμός, με εκείνη στο τιμόνι της μετάβασης, απέλυσε όσα από τα αδέρφια εργάζονταν στους Lakers, όλα εκτός από εκείνη. Τώρα την «απέλυσαν» εκείνα με την ψήφο τους.

Ωστόσο, η πώληση του ποσοστού του Trust δεν κράτησε ούτε ένα βράδυ. Λίγες ώρες μετά την αρχική ανακοίνωση, το CNBC δημοσίευσε δισέλιδη επιστολή του δικηγόρου της Jeanie, Adam Streisand, προς τα γραφεία που εκπροσωπούν τα αδέρφια της: η Jeanie δεν έχει συμφωνήσει σε καμία πώληση, όποια ψηφοφορία εμφανίζει την οικογένεια να πουλάει «θα ήταν και είναι άκυρη», και οι διαρροές στον Charania χαρακτηρίζονται «ψευδείς, δυσφημιστικές και κακόβουλες», μέρος πολύχρονου μοτίβου που η επιστολή χρεώνει στους Joey και Jesse[24]. Το νομικό επιχείρημα έχει δύο σκέλη: πρώτον, καμία πώληση του 17,8% δεν γίνεται χωρίς έγκριση των εν ενεργεία συνδιαχειριστών, που είναι η Jeanie, η Janie και ο Joey. Δεύτερον, βάσει του trust και επισυναπτόμενης δικαστικής απόφασης του 2017, οι συνδιαχειριστές δεσμεύονται να ψηφίζουν ώστε να διατηρείται το ελάχιστο 15% που κρατά την Jeanie controlling owner, με κάθε αντίθετη ενέργεια να ισοδυναμεί με παράβαση καθήκοντος πίστης και περιφρόνηση δικαστηρίου[25]. Η απάντηση των πέντε ήρθε την επομένη, με κοινή δήλωση που δεν αναφέρει ούτε μία φορά το όνομά της: «οι Lakers δεν υπήρξαν ποτέ απλώς μια ομάδα μπάσκετ, υπήρξαν ένα από τα μεγαλύτερα προνόμια της ζωής μας», γράφουν οι Jim, Johnny, Janie, Joey και Jesse, «παραμένουμε ενωμένοι στην απόφαση και θα προχωρήσουμε με σύνεση, σεβασμό και μέσω της κατάλληλης διαδικασίας».

Με τα ακριβή νομικά έγγραφα που καθορίζουν το νομικό και δεσμευτικό πλαίσιο του trust, την απόφαση του 2017 και το shareholder agreement του 2025 με το tag-along που υπέγραψε το ίδιο το trust, να μην έχουν εκτεθεί στη δημόσια σφαίρα, κανείς/καμία δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το ποια πλευρά έχει νομικά το δίκιο. Η προσωπική μου διαίσθηση είναι ωστόσο πως, ηθικά, η μεγαλομανία της Jeanie πως αυτή και κανείς άλλος δεν είναι άξιος να είναι Governor των Lakers έχει απαντήσει από μόνη της σχετικά. Και εδώ ο Nate Duncan, οικοδεσπότης του Dunc’d On και με νομικό background σπουδών, κατέθεσε την κατ’ εμέ πιο τεκμηριωμένη -και δηκτική- ανάγνωση: η απόφαση του 2017 υποχρεώνει τους trustees να ενεργούν ώστε η Jeanie να είναι Governor, δεν τους απαγορεύει όμως επουδενί να πουλήσουν. Στους πέντε που ψήφισαν υπέρ βρίσκονται εξάλλου δύο από τους τρεις συνδιαχειριστές, η Janie και ο Joey[26]. Συνεχίζοντας, υπογραμμίζει πως η σύσκεψη του τετραετούς κλειδώματος των μετοχών του Trust έγινε μόλις μία μέρα πριν την ανακοίνωση, ήτοι η Jeanie είχε εσωτερική πληροφόρηση και επιχείρησε να προλάβει τα αδέρφια της, και πως η περσινή πώληση είχε στηθεί έτσι ώστε τα μεγαλύτερα αδέρφια, με μετοχές που δεν κληρονομούνται στα παιδιά τους, να έχουν κάθε λόγο να ρευστοποιήσουν φθηνά, σε βάρος των δύο μικρότερων και με αντάλλαγμα τη δική της καρέκλα και τις αποζημιώσεις των δικών της ανθρώπων στη Διοίκηση[27]. Η πρόγνωσή του: καμία πιθανότητα δικαίωσης της Jeanie. Η Shelburne, που θεωρεί πάντως βάσιμο το επιχείρημα της δομής του trust, μετέφερε και τη θέση των πέντε, πως η ρήτρα tag-along τούς επιτρέπει να πουλήσουν και χωρίς εκείνη, με το καθεστώς των τεσσάρων-στους-έξι να είναι το ίδιο που όλοι, και η Jeanie, αποδέχθηκαν πριν δέκα μήνες, και το συνόψισε αφοπλιστικά: «μαντέψτε πού καταλήγει αυτό, στους δικηγόρους και στα δικαστήρια, και όλο αυτό για το 17,8% που ελέγχει η οικογένεια»[28]. Και ο Iger, σημειώνει με τη σειρά του ο Ziller, έχει κάθε λόγο να μην διατηρήσει την πενταετία της Jeanie: με σημαντικότατες ψηφοφορίες να αναμένουν να λάβουν χώρα το αμέσως επόμενο διάστημα στο Board of Governors, από το expansion και το NBA Europe μέχρι την επόμενη CBA, δεν έχει τον παραμικρό λόγο να μην ελέγχει αυτός τις αποφάσεις, το παρόν και το μέλλον της αξίας $12,5 δισ. επένδυσής του, αφήνοντας τις τύχες της σε μια μεγαλομανή έκπτωτη φαντασμένη σταχτοπούτα[29].

Η ειρωνεία και η σαπουνοπερικής διάστασης γελοιότητα παραμένουν: το 2017 η Jeanie απέκρουσε στα δικαστήρια την απόπειρα των μεγαλύτερων αδερφών της να της πάρουν την καρέκλα[30], η απόφαση εκείνης της μάχης είναι σήμερα το βασικό της νομικό επιχείρημα, και το 2026 υπερασπίζεται την ίδια καρέκλα απέναντι σε σχεδόν ολόκληρη την οικογένεια. Το πρώτο παράθυρο συμβιβασμού πάντως άνοιξε ήδη, καθώς κατά πηγή της Λίγκας, η Jeanie θα ήταν ανοιχτή να εξετάσει πλαίσιο όπου τα αδέρφια πουλάνε και εκείνη μένει Governor (εμμονή, έτσι, όχι αστεία!), κάτι που βέβαια προϋποθέτει να βρεθεί με τουλάχιστον το 15% στην κατοχή της, χωρίς να αποδεικνύεται από πουθενά πως έχει τα χρήματα για να το αποκτήσει. Επιπλέον το όλο επίπεδο οξύτητας που με ευθύνη της ίδιας έχει δημιουργηθεί, δύσκολα θα βοηθήσει σε μια τέτοια διαπραγμάτευση[31]. Στον αντίποδα, τα ρεπορτάζ θυμίζουν, το προφανές, πως οι νέοι ιδιοκτήτες, με την ολοκλήρωση της εξαγοράς μπορούν πολύ απλά και χωρίς καμία ανάγκη σχετικής εξήγησης, να την απομακρύνουν, με την επιφύλαξη τυχόν συμβατικών δικαιωμάτων που δεν έχουν δημοσιοποιηθεί[32]. Όσο για το ίδιο το deal, η πλευρά Walter δεν δείχνει να ανησυχεί: πηγή με γνώση της σκέψης του μετέφερε στους Athletic πως δεν θεωρεί ότι η οικογενειακή διαμάχη απειλεί τη συμφωνία με τους Iger και Kushner, με δύο ακόμα πηγές Λίγκας και ομάδας να συμφωνούν[33].

Ποιοι είναι οι νέοι ιδιοκτήτες

Αφήνοντας πια πίσω μας τους «πρώην», Walter και Buss Family, είναι ώρα να δούμε και τα κεντρικά πρόσωπα της επόμενης σελίδας των Lakers, το ζευγάρι που αγοράζει το franchise, τους Josh Kushner και Bob Iger, ένα ζευγάρι που μάλλον λέει πολλά για την εποχή που βιώνουμε. Ο Kushner, 41 ετών, ιδρυτής της Thrive Capital, που θεωρείται από τα πιο επιτυχημένα venture funds της τρέχουσας δεκαετίας, έχοντας να επιδείξει αρκετά έγκαιρες επενδύσεις σε Instagram, Spotify, Stripe, SpaceX και, κυρίως, στην OpenAI, έχει περιουσία που υπολογίζεται γύρω στα $5,2 δισ.[34]. Ο Kushner είναι στενός συνεργάτης του Sam Altman, και η Thrive έχει ρίξει δισεκατομμύρια στην OpenAI, μάλιστα από το 2022, ήτοι σε περίοδο που η αποτιμητική αξία αυτής ανερχόταν κάτω από $30 δισ. Για να καταλάβετε τι εννοώ, τον Μάρτιο του 2026, η αποτιμητική της αξία ανερχόταν στα $852 δισ.[35] Ταυτόχρονα, ο Josh είναι ο μικρός αδερφός του Jared Kushner, γαμπρού του Donald Trump, και γιος του Charles Kushner, ο οποίος είχε καταδικαστεί για φοροδιαφυγή, παράνομες προεκλογικές εισφορές και εκφοβισμό μάρτυρα[36], έλαβε προεδρική χάρη από τον Trump το 2020 και διορίστηκε το 2025 πρέσβης των ΗΠΑ στη Γαλλία, ενώ ο ίδιος και η σύζυγός του, το μοντέλο Karlie Kloss, είναι δηλωμένοι Δημοκρατικοί[37].

Οι σχέσεις του Kushner με τον Trump πυροδότησαν άμεσα και τη φημολογία πως η συναλλαγή δεν αφορά μόνο τους Lakers, αλλά και ενδεχόμενη χάρη για τον Walter, μιας και κάθε άλλο παρά φειδωλός έχει υπάρξει ο τρέχων πρόεδρος των ΗΠΑ στο να υπογράφει τέτοιες για τους φίλους και συμπαθούντες του. Παρότι παράλογο δεν θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος το συγκεκριμένο σενάριο, μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει κάποια σχετική ένδειξη, με τον Λευκό Οίκο να προβαίνει μάλιστα σε σχετική κατηγορηματική διάψευση: «η συγκεκριμένη συναλλαγή δεν έχει καμία σχέση με τον Πρόεδρο Trump ή την κυβέρνησή του»[38]. Το οποίο, μιας και για τον Trump μιλάμε, μάλλον δεν είναι δεδομένο το πώς πρέπει κανείς να το ερμηνεύσει. Άλλωστε, νερό στον συγκεκριμένο μύλο φημολογίας ρίχνει το γεγονός πως μόλις λίγες μέρες νωρίτερα ο ίδιος ο Trump είχε υποδεχτεί τους πρωταθλητές του MLB L.A. Dodgers, είχε αποκαλέσει τον Walter «φίλο» και είχε δεχτεί από αυτόν ένα από τα δαχτυλίδια του πρόσφατου πρωταθλήματός τους[39].

Το όνομα του Kushner βέβαια δεν ακούστηκε για πρώτη φορά στα αθλητικά δρώμενα με την αγορά των Lakers. Μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα ήταν αυτός που κατά τα ρεπορτάζ ηγούνταν, μέσω της Thrive Eternal, των επενδυτών που θα έμπαιναν στη FIFA Forward Enterprise, το όχημα με το οποίο ο Gianni Infantino σχεδίαζε να πουλήσει περίπου το 20% του Παγκοσμίου Κυπέλλου, σε αποτιμητική αξία κοντά στα $20 δισ., έναντι περίπου $4,2 δισ. Το εγχείρημα αυτό, λόγω της δημοσιότητας και των αντιδράσεων που προκάλεσε, —ευτυχώς, έστω «προς ώρας»— ναυάγησε. Και δυο βδομάδες μετά ο Kushner έκλεινε το deal για τους Lakers, με πωλητή που χρειάζεται ρευστότητα.

Το ενδιαφέρον βέβαια στην όλη υπόθεση, το κάνει το γεγονός που σημειώνει ο Abbott, πως η Mubadala, το ταμείο που ερευνάται από τις εισαγγελικές αρχές αν είχε παραπλανηθεί από τον Walter, έχει βρεθεί σε κοινές δουλειές και με τον Jared Kushner, αν και σε μικρότερη κλίμακα από ό,τι με τον Walter[40]. Και εδώ αξίζει μια παρένθεση για το πώς ακριβώς χωράνε τα πετροδολάρια σε μια Λίγκα που, τυπικά, δεν τα επιτρέπει. Οι κανόνες του NBA για τους θεσμικούς επενδυτές είναι, στα χαρτιά, αυστηροί: ένα fund δεν μπορεί να αποκτήσει πάνω από 20% μιας ομάδας, με το σύνολο της θεσμικής ιδιοκτησίας να μην ξεπερνά το 30% ανά franchise, και -το κρίσιμο- πρόκειται για καθαρά παθητικές συμμετοχές, χωρίς κανένα δικαίωμα διακυβέρνησης ή λόγο στη διοίκηση της ομάδας. Το ίδιο το fund πρέπει μάλιστα να έχει τουλάχιστον $750 εκατ. ενεργητικό, με την επένδυση στην ομάδα να μην ξεπερνά το 25% αυτού. Και για να μη μένει αμφιβολία για το ποιον αφορούσε ιστορικά ο φραγμός, το NBA απαγόρευε ρητά τα κρατικά και οιονεί κρατικά κεφάλαια, τα sovereign wealth funds, κάνοντας την πρώτη εξαίρεση μόλις πρόσφατα, για το Qatar Investment Authority στη Monumental Sports.

Πώς παρακάμπτεις, λοιπόν, έναν τοίχο που λέει «20% συμμετοχή, παθητικής παρουσίας, και τα κρατικά funds απ’ έξω»; Δεν τον παρακάμπτεις. Τον υπερκερνάς. Το κεφάλαιο του Abu Dhabi δεν μπαίνει ως μερίδιο στην ομάδα, εκεί που χτυπάει το ταβάνι, αλλά στην TWG Global, το holding του Walter που κατέχει τους Lakers, τους Dodgers και όποια άλλη αθλητική συμμετοχή. Ένα επίπεδο πάνω από το franchise, εκεί που κανένα 20% δεν ισχύει, γιατί με αυτόν τον τρόπο δεν αγοράζεις απευθείας συμμετοχή στην ομάδα, αγοράζεις κομμάτι της ίδιας της αυτοκρατορίας του -φαινομενικά- ιδιοκτήτη της. Ο «αφανής ρόλος» δεν είναι συγκάλυψη, είναι προσεκτικά σχεδιασμένη αρχιτεκτονική. Ακριβώς επειδή η ευθεία οδός είναι θεσμικά κλειστή, το χρήμα βρίσκει την πλάγια οδό, και η πλάγια οδός, ως συνήθως, περνά από εκεί που οι εποπτικοί φορείς -κάνουν πως- δεν κοιτάζουν.

Ο Iger, η έτερη πλευρά του νομίσματος των νέων επενδυτών, βάζει το όνομα, την εμπειρία και το πρόσωπο. Έχει διατελέσει σχεδόν δύο δεκαετίες συνολικά στο τιμόνι της Disney, σε δύο θητείες, από το 2005 ως το 2020 και από το 2022 ως τον Μάρτιο του 2026 και, κατά τα ρεπορτάζ, είναι αυτός που θα τρέχει την ομάδα, με τον Kushner να βάζει το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων[41]. Η συνεργασία των δύο προφανώς και δεν γεννήθηκε σε ένα Σαββατοκύριακο: από τον Απρίλιο ο Iger είχε επιστρέψει στην Thrive ως σύμβουλος[42]. Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια ως προς το προφίλ του αναμενόμενου νέου Governor των Lakers είναι το γεγονός πως ο Iger μεγάλωσε ως φαν των Knicks, και όταν μετακόμισε στο Los Angeles έγινε ένας από τους πιο επιφανείς οπαδούς των Clippers.

Θα πρέπει φυσικά να αναφερθεί και το μάλλον γνωστό στους/ις περισσότερους/ες, το γεγονός δηλαδή πως η Disney, μέσω του ESPN, είναι ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός εταίρος της Λίγκας, και ο άνθρωπος που μέχρι τον Μάρτιο υπέγραφε ως CEO της, γίνεται πλέον μέλος των ιδιοκτητών, με το νέο τηλεοπτικό συμβόλαιο να έχει υπογραφεί τον Ιούλη του 2024 και να έχει τεθεί σε ισχύ στην έναρξη της σεζόν 2025-26. Στη γλώσσα της εταιρικής διακυβέρνησης αυτό λέγεται «σύγκρουση συμφερόντων» (conflict of interest). Στη γλώσσα της Λίγκας, όπως αποδεικνύεται, αποκαλείται «συνέργεια».

Μένει όμως το ερώτημα που έθεσε, μόνος απ’ όλους από ό,τι έχω διαβάσει και ακούσει εγώ τουλάχιστον ως τώρα, ο Henry Abbott του TrueHoop: «ποιος πληρώνει στ’ αλήθεια την εξαγορά των Lakers;» Το Forbes αποτιμά τον Iger γύρω στα $600 εκατ. και τον Kushner γύρω στα $5 δισ., οι New York Times γράφουν πως «ο Kushner βάζει προσωπικά χρήματα και ο Iger ίσως», και κάποιος πρέπει να δώσει στον Walter, κατά τους υπολογισμούς του Abbott, πάνω από $10 δισ. σε μετρητά[43]. Η πιο τακτοποιημένη απάντηση συνεπώς, σημειώνει ο Abbott, είναι η προφανής: όποιος χρωστάει ο Walter, ήτοι η Mubadala. Ο CEO της, Khaldoon Al Mubarak, έχει δεδομένο ενδιαφέρον για το NBA, και το θεματικό πάρκο της Disney στο Abu Dhabi ο Iger το διαπραγματεύτηκε, ως τότε CEO της εταιρείας, με τον αδερφό του Khaldoon[44]. Αν οι Lakers αγοράστηκαν το 2025 με πετροδολάρια, το ερώτημα αν ξαναγοράζονται το 2026 με τα ίδια είναι η φυσική συνέχεια του κύκλου, με αυτά κάθε άλλο παρά να φεύγουν από το τραπέζι, αλλά απλώς να φαίνεται πως αλλάζουν την καρέκλα τους σε αυτό. Και για του λόγου το αληθές, περί της ευαισθησίας του συγκεκριμένου νήματος, ο Brian Windhorst του ESPN αποκάλυψε πως συνεργάτης του Walter τον είχε πλησιάσει ζητώντας του να σταματήσει να συνδέει τα κεφάλαια του Abu Dhabi με την περσινή εξαγορά, με τον ίδιο τον Windhorst να ομολογεί πως αμφιβάλλει αν ο Walter είχε καν τα δικά του χρήματα για την αγορά, και να περιγράφει το όλο σχήμα ως έναν τεράστιο οικονομικό βάλτο[45].

Ο Adam Silver ως καταλύτης

Και φτάνουμε στο πώς ένα τέτοιο deal υπογράφεται μέσα σε 72 ώρες όλες κι όλες, όπως όλα τα δημοσιεύματα μας ενημερώνουν σχετικά. Οι σχέσεις του Silver με τον Iger δεν είναι απλώς συνεργατικές/εργασιακές: πηγή της Λίγκας περιέγραψε στο ESPN τον δεσμό τους ως «όχι απλώς στενό επαγγελματικά, αλλά και φιλικό, αφού κάνουν διακοπές μαζί»[46], ενώ ήταν ο ίδιος ο Silver που, πριν τριάντα χρόνια, σύστησε τον Iger στη σύζυγό του Willow Bay, τότε δημοσιογράφο. Ο δε Kushner ήταν ήδη μέλος της Λίγκας, με την ευρύτερη έννοια, καθώς κατείχε μικρό μειοψηφικό μερίδιο, κάτω του 5%, στους Heat -το οποίο θα υποχρεωθεί προφανώς πλέον να πουλήσει[47]. Με τέτοιους δεσμούς, το ερώτημα δεν είναι αν θα εγκριθεί η πώληση από τα τρία τέταρτα όλων των Governors όπως καταστατικά απαιτείται, αλλά πόσο ουσιαστικός μπορεί να είναι ο έλεγχος της συγκεκριμένης εξαγοράς, και αυτό θα φανεί στη συνέλευση του Board of Governors στα μέσα Σεπτεμβρίου. Η χρονική αλληλουχία πάντως μιλάει μόνη της: ο Iger και ο Kushner φέρονταν να διεκδικούσαν την ομάδα που στο expansion θα έδρευε στο Las Vegas και μόλις πληροφορήθηκαν πως οι Lakers είναι προς πώληση, έσπευσαν να τους αγοράσουν[48]. Το πως ένα deal τέτοιου μεγέθους, που συνήθως απαιτεί μήνες σε financial, tax και law due diligence, μπορεί να έκλεισε μέσα σε 72 ώρες όλες κι όλες, ε, θαρρώ έχουμε περιγράψει όλες τις τελείες ανωτέρω αρκετά αναλυτικά για να μπορέσει καθείς/καθεμία πια απλώς να τις ενώσει.

Και ο Chris Paul στην εξίσωση

Ένα από τα πρώτα ονόματα που ακούστηκαν για το νέο front office ήταν, αναπάντεχα, αυτό του Chris Paul. Ο “Point God” αποσύρθηκε τον Φλεβάρη του 2026 από τους αγωνιστικούς χώρους, μετά από 21 σεζόν, και είναι φίλος του Iger από τα χρόνια των Clippers. Στελέχη της Λίγκας θεωρούν πως άμεσα θα πάρει ρόλο συμβούλου στο νέο διοικητικό σχήμα, ως μια έμπειρη, έμπιστη μπασκετική φωνή δίπλα στη νέα ιδιοκτησία, αλλά όχι με τον ρόλο του GM, τουλάχιστον όχι άμεσα. Ο Paul διετέλεσε και πρόεδρος του συνδικάτου των παικτών (την περίοδο 2013–2021), οπότε έχει εμπειρία από το διοικητικό και εκτελεστικό κομμάτι της Λίγκας. Η τραγική ειρωνεία στην ενδεχόμενη έλευσή του στους Lakers βέβαια, δεν μπορεί να μην καταγραφεί: μιλάμε ακριβώς για τον παίκτη που το 2011 ο David Stern εμπόδισε με βέτο να πάει στους Lakers, για να καταλήξει τελικά διοικητικός τους παράγοντας 15 χρόνια αργότερα —και δη εξαιτίας της φιλίας του με έναν επιφανή οπαδό των Clippers, τον οποίον γνώρισε στις εκεί κοινές τους μέρες. Άντε και υπήρχε χρονομηχανή που θα επέστρεφε κάποιον στο 2011, να το έλεγε αυτό και να μην του φοράγαμε λευκή μπλουζίτσα με πίσω κούμπωμα.

Η αναβάθμιση του front office που έμεινε στη μέση

Εδώ είναι, κατά τη γνώμη μου ως Laker fan, η πιο πονεμένη ιστορία για το franchise. Με το show που ακούει στο καλλιτεχνικό όνομα «Κληρονόμοι Buss» να μην έχει άλλα έσοδα πέραν των Lakers, κάθε τομέα επένδυσης στην ομάδα που δεν ήταν υποχρεωτικός βάσει CBA (που ορίζει, για παράδειγμα, το cap floor, το υποχρεωτικό ποσό που πρέπει να ξοδέψει σε μισθούς παικτών ετησίως κάθε ομάδα) τον απέφευγαν, ακριβώς για τη διασφάλιση του μεγαλύτερου δυνατού προσωπικού τους μερίσματος από την ομάδα. Μέρος του υποεπενδυμένου τομέα των Lakers λοιπόν, ήταν το front office τους και το τμήμα analytics τους. Και ακριβώς εκεί, έχοντας δει τις σχετικές επενδύσεις του Walter στους Dodgers προσδοκούσαμε οι φίλαθλοι της ομάδας πως θα υπάρξει σημαντική ενίσχυση. Χωρίς να απογοητευτούμε σχετικά. Ο Walter ξεκίνησε να ξαναχτίζει το front office κατά το πρότυπο των Dodgers, μοντέλο που τους είχε οδηγήσει σε τρεις κατακτήσεις World Series την τελευταία δεκαετία. Τον Νοέμβριο του 2025 απέλυσε τους Joey και Jesse Buss από τις θέσεις τους, alternate governor και assistant GM αντίστοιχα, αντικατέστησε μεγάλο μέρος του scouting, και έφερε ως συμβούλους τα στελέχη των Dodgers, Farhan Zaidi και Andrew Friedman[49]. Στην επιχειρηματική πλευρά αντικατέστησε τον Tim Harris με τον Lon Rosen και απέλυσε τον Μάιο πάνω από δέκα εργαζομένους[50]. Είχε αρχίσει δηλαδή, με τη λογική που περιγράφαμε πέρσι ως το πρώτο βήμα για την επαναφορά του franchise σε πρότυπα επίπεδα λειτουργίας, αντίστοιχα της φήμης και της ιστορίας του.

Και μετά ήρθε η πώληση των μετοχών του και η αποχώρησή του. Στη μέση της εν λόγω αναδιοργάνωσης: με τον Pelinka να εξακολουθεί να τρέχει τις μπασκετικές λειτουργίες, μια σειρά στελεχών της επιλογής του στην ομάδα, το μεγαλύτερο μέρος των Buss εκτός, την Jeanie γραπωμένη από την καρέκλα του Governor και δικαστικές διαθέσεις για τη διατήρησή της και άγνωστες ακόμα τις σχετικές διαθέσεις και κατευθύνσεις των νέων ιδιοκτητών: ο Iger επαναλαμβάνει πως «είναι πρόωρο να πούμε οτιδήποτε, ειλικρινά δεν έχουμε φτιάξει κανένα σχέδιο». Προφανώς, μέσα σε 72 ώρες αγόρασαν την ομάδα, χωρίς να είναι αυτή στόχος τους 10 μέρες νωρίτερα, τι πλάνο ακριβώς να έχουν;

Σχολιαστές βλέπουν τη θέση του Pelinka να κρίνεται στους επόμενους μήνες (χωρίς προσωπικά να καταλαβαίνω γιατί παρέμεινε και επί Walter στη θέση του, πέρα από τη στενή του σχέση με την Jeanie προφανώς), με το όνομα του Bob Myers στο τραπέζι των σεναρίων[51], ενώ ο JJ Redick, με δύο σεζόν πενήντα νικών και έχοντας αντίστοιχα το δικό του connection με τον Iger, πάλι από τους Clippers, μοιάζει να πατά σε πιο στέρεο έδαφος[52]. Στο μεταξύ, κατά τον Dan Woike του Athletic, η προσδοκία στη Λίγκα είναι πως καμία πρόσληψη δεν θα γίνει στο front office μέχρι να αναλάβουν επίσημα οι νέοι ιδιοκτήτες[53]. Η αλλαγή πλεύσης προς σωστότερες και πιο επαγγελματικές κατευθύνσεις κοινώς, κόπηκε στη μέση, και η ομάδα μπαίνει στη σεζόν με front office μισό ενός ιδιοκτήτη που φεύγει και μισό μιας κληρονόμου που αδυνατεί να ξεφύγει από τα ένδοξα ’80s. Πόσο άσχημα να πάει όλο αυτό άραγε;

Τι σημαίνει αυτό μέσα στο παρκέ

Ιδίως όταν αυτό το υβριδικό μισό-μισό front office κατάφερε στην offseason του 2026 να δεσμεύσει αγωνιστικά την ομάδα, από πλευράς roster και δυνατότητας εξέλιξης/αλλαγής του για τα επόμενα τουλάχιστον τρία χρόνια. Οι Lakers πλέον δεν είναι η ομάδα του LeBron, είναι, με λευκή επιταγή, ομάδα του Luka, με τριετή επέκταση συνολικής αξίας $165 εκατ. υπογεγραμμένη από το 2025, με option το 2028[54]. Η απόκτηση του Walker Kessler, μέσω sign-and-trade, με τετραετές στα $130 εκατ. και δύο unprotected first-round picks, του 2031 και του 2033 και δύο pick swaps του 2028 και του 2030[55], ενός center στο αρχέτυπο με το οποίο αρέσκεται να συμπαίζει ο Luka, το αποδεικνύει. Παράλληλα, την offseason του 2026 υπέγραψαν στην ομάδα οι Austin Reaves για $185 εκατ./4 (μέσω Bird rights, με player option στο 4ο έτος), Quentin Grimes $60 εκατ./4 (με player option τον τελευταίο), Sandro Mamukelashvili $52 εκατ./4 (player option και αυτός για τον τελευταίο του χρόνο), Collin Sexton $19,2 εκατ./2 (με player option τον δεύτερο), καθώς και σε ετήσια minimum συμβόλαια οι Kevon Looney, Matisse Thybulle και Ziaire Williams, με την τρύπα στο βασικό «4», την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, να μένει ανοιχτή και την ομάδα να παρακαλάει να την καλύψει με κάποιον τρόπο ο Jonathan Kuminga. Ήτοι, πριν την νέα μεταβίβαση του franchise, ο κορμός αυτού δείχνει να έχει κλειδώσει για τα επόμενα τρία χρόνια, σαφώς σε επίπεδο που δεν τους επιτρέπει να κοιτάξουν στα μάτια Spurs και Thunder στη Δύση, picks για ανταλλαγή δεν υπάρχουν, ενώ δεν γίνεται εδώ να μην καταγραφεί και το σχόλιο του Kirk Goldsberry στο pod του Zach Lowe πως «για χρόνια είχαμε συνηθίσει οι Lakers να υπογράφουν ό,τι καλύτερο υπάρχει στη Λίγκα. Να διεκδικούν και να παίρνουν τον —αντίστοιχο— Nikola Jokic της κάθε εποχής —τον Kareem, τον Shaq, τον LeBron—, όχι να δίνουν αυτή την τιμή ανταλλαγμάτων για τον Kessler.»[56] Τα είπε όλα; Τα είπε.

Ωστόσο, σε αυτή τη φάση, το πρωταρχικό ζήτημα είναι η συνέχεια: ο Doncic βρέθηκε σε franchise που άλλαξε δύο φορές ιδιοκτησία σε δεκατέσσερις μήνες και δεν έχει τη σταθερότητα που χρειάζεται παίκτης του μεγέθους του για να χτίσει κάτι. Οι εξελίξεις αγωνιστικά προφανώς και εξαρτώνται από τις αντίστοιχες διοικητικά, που με τη σειρά τους εξαρτώνται από την ολοκλήρωση της μεταβίβασης. Καλά να είμαστε δηλαδή, έχει πολύ δρόμο για να δούμε την αγωνιστική κατεύθυνση της ομάδας υπό το νέο καθεστώς[57], με το option ανανέωσης του Luka το καλοκαίρι του 2028 να μην είναι τόσο μακριά όσο ενδεχομένως σήμερα να φαντάζει.

Κατακλείδα

Το NBA είναι πια ξεκάθαρο πως έχει μπει σε μία νέα του φάση. Οι όλο και τακτικότερες αγοραπωλησίες franchises, το επερχόμενο expansion και οι τιμές αποτίμησης των ομάδων σκιαγραφούν όλο και καθαρότερα την εικόνα. Η τρέχουσα, 2023 CBA, οι αγωνιστικές αλλαγές και τα νέα οικονομικά δεδομένα, όπως το νέο τηλεοπτικό συμβόλαιο και η είσοδος των στοιχηματικών, δείχνουν πως ο στόχος είναι ξεκάθαρος: η εξασφάλιση των μεγαλύτερων δυνατών καθαρών εσόδων. Ένα πλαίσιο που μειώνει το ρίσκο και εξασφαλίζει τα καθαρά έσοδα, με ευθεία συνέπεια στην διαρκή αύξηση των αποτιμητικών αξιών των ομάδων. Και όταν οι τελευταίες φτάνουν πια τα 11 ψηφία αποτιμητικής αξίας, αυτό αυτόματα σημαίνει πως ο κύκλος των δυνάμει ιδιοκτητών/επενδυτών κλείνει γύρω από μια πολύ συγκεκριμένη κλειστή ελίτ. Ωστόσο τα παραπάνω είναι μάλλον θέμα ενός ξεχωριστού ειδικού κειμένου. Στα των Lakers, είναι πια σαφές πως ο θάνατος του Dr. Buss συνέπεσε ακριβώς με την έναρξη της μεταβατικής περιόδου του όλου επενδυτικού περιβάλλοντος της Λίγκας. Η σταθερότητα των σχεδόν 35 χρόνων υπό την ηγεσία του πέρασε στα ανώριμα -προφανώς με δική του ευθύνη- παιδιά του, και στη συνέχεια σε μεγαλοεπενδυτές που περισσότερο φαίνεται να ψάχνουν σταθερότητα επενδυτικά, βλέποντας το λαμπρότερο αστέρι της Λίγκας ως την πλέον σταθερή επένδυση στο χαρτοφυλάκιό τους, σαν μια επένδυση διαχείρισης/περιορισμού κινδύνου έκθεσης, σε ένα ευρύτερο διεθνές χρηματοοικονομικό περιβάλλον αρκετά ασταθές και ταχύτατα μεταβαλλόμενο, παρά με το δέος ή τη φλόγα της μετατροπής του στην ομάδα φόβητρο των ’80s, των early και late ’00s. Το γεγονός πως μέσα σε σκάρτο χρόνο ο Walter βλέπει την αποτίμηση της επένδυσής του να ανεβαίνει $2,5 δισ. και το προ φόρων κέρδος του από αυτήν κοντά στα $3 δισ., χωρίς να έχει το παραμικρό ουσιαστικό αποτύπωμα στην ομάδα, πολλώ δε μάλλον, εν μέσω ομοσπονδιακής έρευνας για ενδεχόμενη απάτη, φοβάμαι πως δυστυχώς αποδεικνύει την ανωτέρω θέση.