Ο πρώτος γύρος ξαναέφερε στην επιφάνεια την συνεχώς αυξανόμενη απόσταση μεταξύ regular season και playoff basketball, και ερωτήματα σχετικά με την επιβάρυνση των παικτών από το πρόγραμμα των 82 αγώνων, το επίπεδο του scouting, την κατεύθυνση των κανονισμών, το κατώφλι του ατομικού skill level, αλλά και τη σημασία του “αυτό έιναι το playbook, πρέπει να το ξέρουμε όλοι απ’ έξω”.
Σε ό,τι αφορά το ατομικό “ταλέντο”, αξίζει να δούμε πόσο έχει ανέβει το επίπεδο του μέσου παίκτη του NBA σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, πόσοι starter level παίκτες υπάρχουν. Λιγότερο από τριάντα χρόνια πριν, οι Knicks έφταναν στους Τελικούς με πενταδάτο τον Chris Ward. Οι έβδομοι/όγδοοι παίκτες των rosters ήταν παίκτες συνήθως μονοδιάστατοι, γερασμένοι ή άπειροι, παίκτες με χτυπητές αδυναμίες για οποιοδήποτε match up. Πλέον ο 10ος παίκτης κάθε ρόστερ είναι εξαιρετικά ταλαντούχος, αθλητικός, και, για να βρίσκεται στο rotation, έχει τιθασεύσει το “εγώ” του και μπει στη φιλοσοφία της ομάδας. Είδαμε παίκτες όπως ο Jamal Shead, o JaKobe Walter, και ο Terrence Shannon Jr. να παίζουν βασικοί και να είναι καθοριστικοί για την εξέλιξη των παιχνιδιών και την τύχη των σειρών. Απεναντίας, είδαμε τους Nuggets, που δεν έχουν δείξει εμπιστοσύνη στους παίκτες πέρα από τους καθιερωμένους stars τους, που δεν επένδυσαν στην κανονική περίοδο τον χρόνο για να τους αναδείξουν, να το πληρώνουν όσο η τριβή μιας σειράς παιχνιδιών έφθειρε τις πρώτες επιλογές τους.
Οι ατομικοί ηρωισμοί δεν αποτελούν πλέον ούτε εξαίρεση ούτε κανόνα, αλλά περισσότερο θα έλεγε κανείς είναι μέρος της ημερήσιας διάταξης, και όχι ο αστάθμητος παράγοντας που κρίνει σειρές Playoffs.Με την έννοια πως κάθε ομάδα εμφανίζεται τόσο διαβασμένη στα plays του αντιπάλου, που ενώ δεν είναι πρώτη επιλογή το heroball (κανόνας), μπορεί η επίκληση σε αυτό το υπερβάλλον ατομικό ταλέντο να κριθεί απαραίτητη για να υπερβεί η επίθεση το σωστό διάβασμα και κλείδωμα της αντίπαλης άμυνας (εξαίρεση). Eνώ η φύση και το επίπεδο των παιχνιδιών (και η κατεύθυνση των κανόνων, διαιτησίας, για να μην λέμε μόνο τα καλά) είναι τέτοιο, που πλέον δεν αρκεί πια μια ομάδα να είναι κορυφαία μόνο στην άμυνα ή την επίθεση για να έχει ελπίδες. Οφείλει να μπορεί να κάνει και τα δύο σε κορυφαίο επίπεδο, το ίδιο και κάθε παίκτης ατομικά. Είναι τέτοια η “εντατικοποίηση” του παιχνιδιού, που η ακόμα και για λίγα λεπτά αμέλεια μιας πλευράς, πολλώ δε μάλλον η αδυναμία, σε καταπίνει σαν χιονοστιβάδα. Και είδαμε ουκ ολίγες φορές ομάδες να πνίγονται κάπως έτσι στο 3ο και στο 4ο δεκάλεπτο.
Άλλη μια ίσως κάπως half-baked σκέψη είναι η αίσθησή μου πως έχει ελαττωθεί δραματικά ο ρόλος της τακτικής παρέμβασης των προπονητών την ώρα του παιχνιδιού, σε σχέση πάντα με το scouting και το στήσιμο πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, ή και η σειρά ακόμη. Μέσα από την όλο και μεγαλύτερου βάθους ανάλυση, την αποκάλυψη όλων των πιθανών τακτικών και tricks, φαίνεται σαν όλες οι κινήσεις να έχουν προαποφασιστεί, οι απαντήσεις το ίδιο, και ο ρόλος του προπονητή να γίνεται πιο διαισθητικός και ψυχολογικός. Ποιος παίκτης είναι ζεστός, ποιος πρέπει να μείνει στο παρκέ, παρά το τι θα κάνει. Το είδαμε έντονα στη σειρά των Pistons με τους Magic, με παίκτες με πολύ έντονα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά όπως ο Ausar Thompson και ο Jalen Duren. Τι θα μπορούσε να κάνει ο Bickerstaff όταν η σειρά φάνηκε να στραβώνει; Να τους πετάξει εκτός rotation; Τελικά ο νόμος των πιθανοτήτων ήρθε με το μέρος των Pistons, αλλά ο Bickerstaff άκουσε διάφορα μέχρι να σώσουν την παρτίδα.
Σκέφτομαι συχνά τη φράση "simplicity is the ultimate sophistication" ή, επί το ντετερμινιστικότερο, “όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο θεός γελά”. Σαν μέσα από την αδυσώπητη προσπάθεια βελτιστοποίησης και ελέγχου κάθε πτυχής του παιχνιδιού να φτάνουμε και πάλι στο αφετηριακό σημείο μιας κυκλικής διαδρομης - τελικά να μην παίζει πια ρόλο όλη αυτή η διαδικασία στο τελικό αποτέλεσμα, και να επαφίεται στην εκτέλεση και την τύχη - αλλά να παραμένει μια διαδρομή που πρέπει να διανύσει κανείς για να φτάσει να παίζει τη ζαριά. Δεν θα επιστρέψουμε στο “πάρτε την μπάλα και παίξτε iso”, αλλά ενώ οι ισορροπίες παραμένουν οι ίδιες, η απαξίωση του ηττημένου επίσης, εξαιτίας της υπερανάλυσης, έχουμε μια πολύ περισσότερο κυνική ματιά απέναντι στα τεκταινόμενα.
Αντί λοιπόν να απορρίπτουμε ως άσχετους τους προπονητές των ομάδων που δεν τα κατάφεραν, να αποφαινόμαστε πως ο Χ star είναι λίγος και ούτω καθεξής, εγώ λέω να επικεντρωθούμε περισσότερο στη θετική πλευρά: στο τι έχει καταφέρει ο 41χρονος LeBron και ο τελειωμένος Marcus Smart, οι μισοί Raports, οι Wolves χωρίς backcourt και όσα θα μας μείνουν από τον πρώτο γύρο - όπως λέει και ο τίτλος πάμε να δούμε μερικούς πρωταγωνιστές.
Wendell Carter Jr. και Jamal Cain και μια σχεδόν έκπληξη
Μπορεί οι Orlando Magic να μην εκμεταλλεύτηκαν το προβάδισμα με 3-1 που είχαν στη σειρά και να αποχαιρέτησαν με το κεφάλι ψηλά, αλλά και με μια αίσθηση ανεκπλήρωτης δίψας ενώπιον της πηγής τα φετινά Playoffs, ωστόσο ο Wendell Carter Jr. έπαιξε σαν center που ανήκει στις all-defense πεντάδες. Οι Pistons βρέθηκαν στο χείλος του αποκλεισμού, και ο βασικός λόγος ήταν πως ο δεύτερος πόλος της επίθεσής τους, ο Jalen Duren, περιορίστηκε σε περίπου 10,5 πόντους και 9,5 rebounds με 53% ευστοχία κατά μέσο όρο σε σχέση με τα 19,5/10,5/65% της κανονικής περιόδου. Βασικός υπαίτιος ο Carter Jr. ο οποίος από το πρώτο παιχνίδι είχε διαβασμένο τον Duren, ευρισκόμενος ένα μπιτ νωρίτερα στις θέσεις που ήθελε να βρεθεί ο Duren, απορροφώντας τα χτυπήματα από τους ώμους του και συναντώντας τον ψηλά χωρίς να χάνει τη θέση του. Ιδίως στα πρώτα πέντε παιχνίδια της σειράς ο Duren φαινόταν σε απόγνωση, και τελείωσε με αρνητικό +/- παρότι αγωνιζόταν 32’ ανά αγώνα και οι Pistons κέρδισαν με μεγάλες διαφορές τους τελευταίους δύο. Ο Bickerstaff αναγκάστηκε να ξεσκονίσει ακόμα και τον Paul Reed, για λίγα μεν, καθοριστικά δε, λεπτά. Δυστυχώς η άλλη πλευρά του παρκέ δεν ήταν το ίδιο εύφορη για τον Wendell Carter Jr. ο οποίος αγωνίζεται μεν στο NBA επτά χρόνια και ακόμη δεν είναι σαφές τι κάνει πολύ καλά, εκτός από το να προσαρμόζεται. Η έλλειψη ενός κάποιου, όποιου, playmaker ή οξυδερκούς ball mover από το ρόστερ των Magic δεν βοήθησε τον 27χρονο ψηλό, ούτε και κανέναν άλλον, και δυστυχώς ο Franz Wagner δεν μπόρεσε να παίξει περισσότερα από τέσσερα παιχνίδια στη σειρά - τρία εκ των οποίων βρήκαν τους Magic να πανηγυρίζουν στο τέλος. Ο Banchero στην κορυφή δεν είναι η λύση, αλλά ακόμα λιγότερο λύση είναι ο Bane και ο Suggs σε αυτόν τον ρόλο, πολλώ δε μάλλον ο Jevon Carter που επιστρατεύτηκε στο τέλος του Game-7.
O Jamal Cain από την άλλη, δεν ήταν ακριβώς καθοριστικός, παίρνοντας ξαφνικά περισσότερα λεπτά από ποτέ στην καριέρα του και τέσσερα starts στα Playoffs, έχει όμως προσφέρει τρεις από τις πιο εντυπωσιακές αθλητικές φάσεις του πρώτου γύρου, ρισκάροντας τη σωματική του ακεραιότητα. Την μια έπιασε κακή λόμπα αφού αυτή βρήκε στο ταμπλό, σε μια φάση που στα 25 χρόνια που βλέπω μπάσκετ δεν έχω ξαναδεί, τη δεύτερη έγραψε τον επικήδειο του Jalen Duren, ενώ στο Game-6 έκανε ίσως το πιο εντυπωσιακό block των Playoffs, προσγειώθηκε ανατριχιαστικά στο δεξί του γόνατο, και σηκώθηκε και συνέχισε το παιχνίδι.
Jason Tatum και Joel Embiid: Απουσίες, παρουσίες, και αντίρροπες τάσεις
O Jason Tatum είχε εξαιρετική παρουσία στη σειρά με τους Sixers, ήταν δε καταπληκτικός για παίκτης που έχει επιστρέψει από ρήξη αχίλλειου τένοντα και έχει παίξει όλα κι όλα 16 παιχνίδια έκτοτε, λιγότερο από έναν χρόνο μετά. Τα στατιστικά του ανά 36 λεπτά δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από οποιαδήποτε άλλη σεζόν του στα Playoffs, ενώ ήταν πιο εύστοχος και πιο δημιουργικός από ποτέ. Ωστόσο, δεν μπορούσε να παίξει περισσότερα από 36’, σε σχέση με τα 40’41’ προηγούμενων ετών και, κυρίως, λόγω προβλήματος στο πόδι, δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο έβδομο και καθοριστικό παιχνίδι.
Και εδώ συνεχίζει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που ξεκίνησε τον Μάρτιο, όταν ο Tatum επέστρεφε στο rotation, με τους Celtics σε εξαιρετική κατάσταση, και με 12-3 στα τελευταία δεκαπέντε τους παιχνίδια. Θα μπερδέψει την ομάδα η παρουσία του; Θα προσπαθεί να είναι ο superstar που ήταν πριν από 10 μήνες από την πρώτη μέρα, σε βάρος της ομαδικής λειτουργίας; Τίποτα από αυτά δεν συνέβη και οι Celtics προφανώς είναι καλύτερη ομάδα με αυτόν στο παρκέ από την επιστροφή του. Ναι μεν τα λεπτά του αφαιρούνται από παίκτες που βγήκαν μπροστά και έπαιξαν πολύ καλύτερο μπάσκετ από αυτό που όλοι μας περιμέναμε, ωστόσο αυτό δεν είναι μπέρδεμα, μα κοινή λογική.
Αυτό που όντως μπλέχτηκε, είναι οι προσδοκίες. Από το “πάμε να πάρουμε κανένα pick φέτος”, ο Mazzulla και το “tag team αναπλήρωσης Jason Tatum” αποτελούμενο από Scheierman, Gonzalez, Walsh, Harper ενέπνευσαν και πάλι την πίστη στον κόσμο και στην ίδια την ομάδα πως “μήπως τελικά είμαστε καλοί;”, και πλέον η επιστροφή του Tatum δεν έμοιαζε με ρίσκο, αλλά με την ελπίδα πως η ομάδα μπορεί να φτάσει στο τέλος του ανατολικού δρόμου, μια ελπίδα που έγινε πεποίθηση πώς είναι φαβορί όταν ο Tatum όντως επέστρεψε σε καλή κατάσταση. Και όπως οι συνήθειες που έχουμε μας μετατρέπουν ερήμην μας βαθμιαία σε άλλους ανθρώπους, και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε μια μέρα βλέπουμε μια φωτογραφία με διαφορετικό κούρεμα, συναντάμε μια παλιά φίλη, πάμε να σουτάρουμε μια μπάλα μπάσκετ που δεν θα βρει καν στεφάνι, έτσι και οι Celtics πολύ γρήγορα μετατράπηκαν σε μια νέα ομάδα, ειρωνικά φορώντας το παλιό τους κοστούμι σε ένα διαφορετικό κορμί.
Η Βοστώνη λοιπόν όταν βρέθηκε ενώπιον ενός Game-7 με τον Tatum να φοράει πολιτικά, δεν ήταν μια ομάδα με άξονα τον Jaylen Brown, τον Derrick White και φιλόδοξους, χειραφετημένους role players, η οποία είχε bonus την επιστροφή του καλύτερου της παίκτη, αλλά ένα φαβορί που βρίσκεται ξαφνικά να αγωνίζεται χωρίς τον ηγέτη του. Το bonus της παρουσίας του Tatum έγινε βάρος της απουσίας του. Δεν μπορούμε να πούμε αν επαληθεύτηκε η περί σύγχυσης κινδυνολογία, αλλά η αλλαγή συσχετισμών στο rotation ήταν μια πραγματικότητα. Ίσως η σειρά να είχε τελειώσει νωρίτερα ή το seed να ήταν διαφορετικό χωρίς αυτόν, ωστόσο μια απουσία που δεν ήταν εμφανής μέσα στη χρονιά, ήταν κάτι παραπάνω από τέτοια στο Game-7. Οι τετράδα που εκ περιτροπής έπαιρνε τα λεπτά του Tatum (Scheierman, Walsh, και Gonzalez, Ron Harper Jr.) έπρεπε να επανεφεύρει στο φτερό μια παροδική ταυτότητα που έχτισε μέσα στη σεζόν και μονομιάς στερήθηκε, όμως το να φορέσεις μια μπέρτα δεν αρκεί για να σε κάνει εν μια νυκτί υπερήρωα. Οι τέσσερις τους αστόχησαν και στα 10 σουτ που επιχείρησαν, με εννέα από αυτά άλλωστε ήταν τρίποντα. Αξίζει να αναφερθεί και αυτό, γιατί αναδεικνύει και τα διαφορετικά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού που η επάνοδος του Tatum επανέφερε στην εξίσωση, και ακριβώς αυτά τα οποία εν τέλει χρειάζονταν στο τελευταίο παιχνίδι της σειράς. Η ποικιλία και η προσωπική δημιουργία. Εδώ αξίζει να συζητήσουμε και τον ρόλο του Joe Mazzulla ο οποίος κρατούσε ένα σφιχτό χαλινάρι, αποσύροντας πολύ γρήγορα μετά από λάθη και άστοχα σουτ τους παίκτες που εμπιστεύτηκε όλη τη χρονιά. Όταν ο Brad Stevens έθετε ως head coach τις βάσεις της τρέχουσας εποχής των Celtics είχε πει χαρακτηριστικά πως η αυτοπεποίθηση χτίζεται κάνοντας κάτι δύσκολο ξανά, και ξανά, και ξανά.
Brad Stevens ?
— Jaycob Ammerman (@Jammer2233) June 29, 2019
“You build confidence by doing really hard things over & over — cause that’s your intent — that’s your focus — your job is your focus.”
“??? ???? ?????? ?????????” pic.twitter.com/p3mMLoyMQI
Αυτό ήταν που έφερε τους Celtics στα Playoffs με πλεονέκτημα έδρας, και ακριβώς αυτές οι επαναλήψεις ήταν που έλειπαν στα Playoffs από τους ρολίστες τους.
Δεν πρόκειται για αποτυχία για τους Celtics, η φετινή χρονιά ήταν κατ’ ανάγκην μεταβατική και ξεπέρασαν τις προσδοκίες. Υπάρχει ωστόσο ένα “γαμώτο”, γιατί ο αστάθμητος παράγοντας της παρουσίας του Joel Embiid λίγες μόνο μέρες μετά από επέμβαση σκωληκοειδίτιδας άλλαξε τους συσχετισμούς. Το ρόστερ των Celtics μπορεί να ανταποκριθεί σε πολλούς αντιπάλους και διαθέτει καταπληκτικούς αμυντικούς, αλλά δεν υπάρχει παίκτης των κυβικών του Embiid (η τραγική ειρωνεία είναι ότι ίσως η κοντινότερη λύση στο τωρινό roster να ήταν ο Tatum, ενώ επέλεξαν να μην κρατήσουν τη δοκιμασμένη λύση του Al Horford). Αυτό το συνειδοτοποίησαν ο Nick Nurse και ο ίδιος ο Embiid και άδραξαν την ευκαιρία να υλοποιήσουν μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία. Ούτε ο Garza, ούτε ο Queta είναι αυτού του είδους αμυντικοί, ο Vucevic έχει πάψει να είναι physical και έμοιαζε με guard απέναντι σε Embiid και Drummond. Ο Καμερουνέζος (Αμερικάνος;) έχει ακούσει πολλά για την εργατικότητά του, για το επίπεδο της προσπάθειας του, την αφοσίωσή του, και με την επιστροφή και τις εμφανίσεις του κλείνει προς το παρόν αυτή τη συζήτηση, καθώς στο περιορισμένο πλαίσιο κινητικότητας του έκανε όσα έπρεπε, κάνοντας box out, βουτώντας για διεκδικίσημες μπάλες με μια θέρμη που είχε να παρουσιάσει πολλά χρόνια.
Το γεγονός πώς δεν μπορούσε να σηκωθεί από το έδαφος ή να έχει την εκρηκτικότητα που τον έχρισε MVP μόλις πριν μια τριετία, ήταν η επιτομή της φράσης “ουδέν κακόν αμιγές καλού”. Ο Embiid την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος, αγωνίστηκε σαν παραδοσιακός center και όχι σαν unicorn, σαν παίκτης που το παιχνίδι πρέπει να περνάει από τα χέρια του στην κορυφή της ρακέτας. Καθώς είδε ότι δεν είχε ρυθμό και από το τρίποντο, αφοσιώθηκε στο να κάνει πολύ καλά, πιο απλά πράγματα. Βαθιά post-ups, mid-range shots πάνω από αντιπάλους, αφήνοντας την δημιουργία ρηγμάτων και τα ηνία της επίθεσης στους Maxey και Edgecomb. Και ακριβώς επειδή είναι ο Joel Embiid έβαζε 30 πόντους και έτσι, θέτοντας δισεπίλυτα προβλήματα στον Joe Mazzulla για τη διαχείριση του rotation των Celtics. Παράλληλα, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να εμπιστευθεί τα πόδια και τις αντοχές του με τον τρόπο που θα ήθελε, δεν προσπαθούσε να σπάσει τα double teams περνώντας από μέσα τους, αλλά γύριζε την μπάλα. Αποτέλεσμα; 22 ασίστ για πέντε λάθη στα τελευταία τρία παιχνίδια της σειράς. Ο Joel Embiid σαν “απλώς center” ήταν ακριβώς αυτό που έκανε τους Sixers μια πληρέστατη ομάδα με ορθολογική πεντάδα.
Εύφημος μνεία και στο ασύλληπτο conditioning του Maxey ο οποίος έβαλε δύο καθοριστικα καλάθια με drives με εκρηκτικότητα πρώτου λεπτού στο τελευταίο δίλεπτο ενός Game-7, έχοντας πίσω του μια σεζόν 70 παιχνιδιών με 38 λεπτά μέσο όρο, περισσότερα από κάθε άλλον στο NBA, και αγωνιζόμενος στη σειρά 41’.
Πριν το Game-7 βγήκε το στατιστικό πως οι Celtics είχαν ρεκόρ 32-0 όταν προηγούνταν με 3-1 σε σειρά playoffs, ενώ οι Sixers 0-18 στην αντίπερα όχθη. Από χτες το απόλυτο έσπασε και για τους δύο.
OG Anunoby
Για τρία παιχνίδια οι Atlanta Hawks φάνηκε να μπορούν να χτυπήσουν τη σειρά, κερδίζοντας δύο παιχνίδια στον πόντο για να προηγηθούν με 2-1 και το επόμενο παιχνίδι στην έδρα τους. Κάπου εκεί οι New York Knicks σοβαρεύτηκαν και κέρδισαν τα επόμενα τρια με 16, 29, και 51 πόντους διαφορά αντίστοιχα - με το Game-6 να μένει στην ιστορία ως το πρώτο παιχνίδι Playoffs που η μια ομάδα φτάνει τους 100 πόντους πριν η άλλη πιάσει τους 50. Για να περάσουν - εν τέλει - εύκολα στον δεύτερο γύρο, χρειάστηκε να δούμε το final form του κτήνους OG Anunoby που μάλλον ήταν ο MVP της σειράς, κλείνοντάς τη με 21,5 πόντους, 8,7 rebounds, 1,8 κλεψίματα, και 1,2 τάπες ανά αγώνα, με ανήκουστα ποσοστά ευστοχίας, όντας μάλιστα πρώτος σκόρερ σε τρία από τα έξι παιχνίδια της σειράς, και δύο από τα τρία συνεχόμενα νικηφόρα για τους Knicks.
Ο Anunoby κυριάρχησε και στις δύο πλευρές του παρκέ απέναντι στους Hawks, οι οποίοι δεν είχαν απάντηση στις θέσεις των forwards για τον Βρετανό. Η επιθετική του παραγωγικότητα ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Η βασικός λόγος που τον καθιστά ίσως τον κομβικότερο παίκτη του rotation για την επιτυχία των Knicks είναι η αμυντική του ευελιξία. Απέναντι στους Hawks μπορούσε να κλειδώσει τόσο τον center τους Onyeka Okongwu, όσο και την κινητήριο δύναμη τους, τον Jalen Johnson, ο οποίος όταν έπεφτε πάνω του ο OG δεν θύμιζε σε τίποτα τον all-star της κανονικής περιόδου. Ακόμα και o Alexander-Walker έπεσε θύμα του. Αυτή του η αμυντική πολυμορφία επιτρέπει την παρουσία και την εξοικονόμηση ενέργειας των Brunson και Towns τους οποίους προφανώς και οι αντίπαλοι θέλουν να στοχεύσουν, ωστόσο ο Anunoby με τον Bridges είναι όσο καλή εγγύηση μπορεί κανείς να βρει για να χαλάσει τα σχέδια των αντίπαλων τεχνικών.
Ο τρομακτικός Jaden McDaniels
Αν ο Scottie Pippen έπαιζε μπάσκετ σήμερα, μάλλον θα ήταν ο Jaden McDaniels. Διαφορετικές αμυντικές αρμοδιότητες, καθώς η προσωπική άμυνα, και η το κόψιμο της πάσας στο post ήταν στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης στα ‘90s, πράγματα που θα έκανε κάλλιστα ο McDaniels τότε, σήμερα όμως είναι η ομαδική άμυνα, το κρύψιμο των passing lanes, τα αμυντικά plays ψηλά, οι έγκαιρες βοήθειες, που κάνουν τον McDaniels ίσως τον πλέον τρομακτικό αμυντικό αν πάρει φόρα. Απλά ρωτήστε τον Bruce Brown.
Όχι ότι δεν διακρίνεται για την προσωπική άμυνα. Λίγοι άνθρωποι στον κόσμο μπορούν να κάνουν τον Jamal Murray να βιάζεται, και ακόμη λιγότεροι να το καταφέρουν αυτό στα Playoffs, όμως ο McDaniels έκανε ακριβώς αυτό με την ανηλεή πίεση και τα αεικίνητα χέρια του. Ο Murray δεν σούταρε σε κανένα παιχνίδι με πάνω από 44% και με την απειλή του σε μεγάλο βαθμό υπό έλεγχο, το βάρος έπεσε ακόμα περισσότερο στον Jokic να γίνει σκόρερ, πράγμα που ούτως ή άλλως δεν του αρέσει, ιδίως φέτος που δεν έχει επιστρέψει στα ίδια standards μετά τον τραυματισμό του. Παράλληλα, ακόμα και αν δεν είχε αυτοπεποίθηση από το τρίποντο, έπαιρνε τις προσπάθειες που έπρεπε στην επίθεση και όταν η ομάδα του τον χρειάστηκε, στο έκτο παιχνίδι με τους Edwards και DiVincenzo εκτός, όπως και τον πρώτο σκόρερ της σειράς (!) για τους Wolves, Ayo Dosunmu, ο McDaniels έκανε το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας του με 32 πόντους βάζοντας 13 σουτ, 12 εκ των οποίων δίποντα εκμεταλλευόμενος πλήρως τις απουσίες των Watson και Gordon, και τιμωρώντας το drop του Jokic.
Και ας κλείσουμε αποθεώνοντας και τον Ayo Dosunmu, ο οποίος αποκτήθηκε στο deadline από τους Wolves ως μια ακόμη λύση, και με μόλις πέντε παιχνίδια εμπειρίας στα playoffs, το 2022 ως backup στους Chicago Bulls, κατέφερε το σημαντικότερο χτύπημα στην ψυχολογία των Nuggets, και έθεσε τις βάσεις για να βρεθούν οι Wolves στον δεύτερο γύρο. Στο τέταρτο παιχνίδι της σειράς στη Minnesota, o Donte DiVincenzo τέθηκε εκτός μάχης στο δεύτερο λεπτό του παιχνιδιού, ο Αnthony Edwards μετά από 17’ και εκεί βγήκε μπροστά ο Ayo, ο οποίος με 43 πόντους, 13/17 σουτ και απόλυτη ευστοχία από το τρίποντο διέλυσε το προηγούμενο career high του, δεν άφησε περιθώρια αντίδρασης στους Nuggets, οι οποίοι βρέθηκαν πίσω με 3-1 και δεν μπόρεσαν να ανανήψουν από το σοκ, παρότι είχαν απέναντί τους μια ομάδα που και με τον επικείμενο τραυματισμό του ίδιου του Dosunmu αγωνιζόταν χωρίς τους 3 καλύτερους guards της.
