Τετάρτη, 16 ΜΑΙΟΥ 2018 09:34

Hit the Play: οι κοντοί ως screeners

Από :

Τελικά αγαπητοί φίλοι, το μπάσκετ είναι το άθλημα των ψηλών ή των κοντών; Είναι σίγουρο πως όλοι μας έχουμε κατά καιρούς προβληματιστεί γύρω από το συγκεκριμένο θέμα. Τα χρόνια περνούν, το παιχνίδι αλλάζει και εξελίσσεται, όμως το ερώτημα παραμένει επί της ουσίας αναπάντητο. Αν κουβεντιάζαμε πριν από μια εικοσαετία, την εποχή δηλαδή που οι centers κυριαρχούσαν στο ΝΒΑ, τότε πιθανότατα δεν θα δυσκολευόμασταν καθόλου. Το μέγεθος μετράει, καθώς σε γενικές γραμμές σου επιτρέπει να βάζεις την μπάλα στο καλάθι πιο εύκολα, να αμύνεσαι πιο αποτελεσματικά και να μαζεύεις περισσότερα rebound. Τα πλεονεκτήματα βέβαια δεν σταματάνε εδώ. Υπάρχει μια ακόμα δράση – ίσως η πιο κοινότυπη από όλες – κατά την οποία ο ψηλός εκμεταλλεύεται τον όγκο και το μέγεθος του για να επηρεάσει τα δρώμενα ενός παιχνιδιού. Αναφερόμαστε φυσικά στα γνωστά σε όλους μας screens. Οι καλοί screeners ήταν ανέκαθεν υπερπολύτιμοι για όλες τις ομάδες του κόσμου. Σε μεγάλο βαθμό το ίδιο ισχύει και σήμερα, απλώς με αρκετά διαφορετικό τρόπο.

Πάρτε για παράδειγμα τους Philadelphia 76ers. Παρά το γεγονός πως διαθέτουν τους Embiid (2,20μ.) και Simmons (2,08μ.),ο πιο επικίνδυνος πιθανότατα screener τους είναι ένας τύπος με ύψος μόλις 193 εκατοστά που ακούει στο όνομα JJ Redick. Όπως άλλωστε έχουμε ξαναπεί, σουτέρ σαν αυτόν έχουν την δική τους βαρύτητα εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου, καθώς έλκουν αδιάκοπα τους αντίπαλους αμυντικούς προς το μέρος τους, διευκολύνοντας έτσι το έργο της επίθεσης.

Η μπασκετική βαρύτητα είναι μια δύναμη από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή. Οι νόμοι της είναι απαράβατοι και απαιτούν τον πρέποντα σεβασμό.

Ο Clarkson εγκλωβίζεται από την βαρύτητα του Simmons, ο οποίος κόβει προς το καλάθι μετά το backscreen του Redick. Το αποτέλεσμα; Ελεύθερο τρίποντο για έναν αληθινό σπεσιαλίστα του είδους.

 

Το κλειδί βρίσκεται στην περιφερειακή ικανότητα του Αμερικάνου SG. Εδώ με την φορά της βαρύτητας αντεστραμμένη, δύο παίκτες μένουν αδικαιολόγητα κολλημένοι πάνω του και ο Simmons σκοράρει ανενόχλητος στην πλάτη τους. Ίδιος συνδυασμός παικτών, διαφορετική κατάληξη.

 

Οι Sixers συνηθίζουν να χρησιμοποιούν τους κοντούς τους σε ένα σωρό τέτοια plays. Στην πρώτη φάση ο Αυστραλός γίνεται αποδέκτης της μπάλας στο post μετά το shuffle cut. O Redick βγαίνει μέσα από τα screens των Ilyasova και Saric στην κορυφή (curl), όμως αντί να υποδεχτεί την μπάλα και να σουτάρει στήνει με την σειρά του ένα screen για τον Κροάτη Forward. Στην δεύτερη λαμβάνουν χώρα ταυτόχρονα δύο ξεχωριστές δράσεις με σκοπό να μπερδέψουν και να αποσυντονίσουν την άμυνα: ένα screen του Saric στο ύψος των βολών και ένα του Redick (για τον Embiid) στο χαμηλό post. Οι Batum και Howard δεν συνεννοούνται σωστά και ο Kemba επιλέγει να παραμείνει σε απόσταση αναπνοής από τον Covington (37% στο τρίποντο φέτος). Εύκολο καλάθι για τον καλύτερο Center της λίγκας.

 

Η ομάδα της Φιλαδέλφεια φυσικά δεν είναι η μόνη. Ιδού μια πολύ ωραία παραλλαγή του loop set από τους Heat. Μετά το αρχικό κόψιμο ο Ellington στήνει ένα backscreen στην περιοχή του elbow και στην συνέχεια κάποιος συμπαίκτης του κάνει το ίδιο για αυτόν στο δρόμο για το τρίποντο (screen the screener).

Εξαιρετικό παράδειγμα αποτελεί επίσης το Thru set των Rockets. Ο Gordon διασχίζει το γήπεδο από την μια πλευρά στην άλλη, προσποιείται το backscreen και ανεβαίνει στην περίμετρο. Από εκεί υποδέχεται την μπάλα (hand off) και παίζει pick n roll με τον Capela, έχοντας ορθάνοιχτο μπροστά του τον κεντρικό διάδρομο. Στην επόμενη φάση ο guard του Houston αλλάζει απλώς την γωνία του screen με σκοπό να απελευθερώσει τον Green στην κορυφή. Τακτικά η στόχευση είναι ακριβώς η ίδια. Το κέντρο είναι ξανά αφύλαχτο.

/p>

 

Το πραγματικά δύσκολο για την άμυνα σε αυτές τις καταστάσεις είναι πως έρχεται αντιμέτωπη με ερωτήματα που είναι σχεδόν αδύνατο να απαντήσει. Ο λόγος είναι γνωστός σε όλους μας: στο σύγχρονο ΝΒΑ το τρίποντο μοιάζει λίγο με το τραγούδι των Σειρήνων. Οι αμυνόμενοι έλκονται σταθερά προς αυτό, όπως περίπου συνέβαινε και με τους ναυτικούς της αρχαιότητας. Το δυσάρεστο βέβαια είναι ότι οι πανέμορφες Σειρήνες, έτρωγαν ζωντανό οποιοδήποτε άντρα ερχόταν σε επαφή μαζί τους.

 

Η Οκλαχόμα μπορεί να μην κατάφερε να επιβεβαιώσει τις φετινές προσδοκίες των φιλάθλων της, όμως το συγκεκριμένο Hawk set που έτρεχε όλη την χρονιά είναι ομολογουμένως ενδιαφέρον. Το δίλλημα για τον αθλητή που έχει την ευθύνη του Paul George είναι στην θεωρία απλό: να βοηθήσω τον συμπαίκτη μου στο backscreen ή να μείνω κολλημένος επάνω του; Η κατάληξη της φάσης διαφέρει (τρίποντο – κάρφωμα), ανάλογα με την επιλογή της άμυνας. Άλλωστε προσωπικά, δεν θυμάμαι κανέναν άλλον που να γλίτωσε από τις Σειρήνες εκτός από τον Οδυσσέα (που μεταξύ μας ήταν ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, άρα ήταν λίγο δύσκολο να πεθάνει).
Συμπερασματικά, φαίνεται πως συντελείται μια ριζική ανατροπή στην φυσική τάξη των πραγμάτων. Τα screens δεν είναι πλέον αποκλειστική υποχρέωση των ψηλών. Αντίθετα αποτελούν έναν από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για την παραγωγή ελεύθερων σουτ από την περιφέρεια. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δούμε τον Curry ή τον Korver να στήνουν κάποιο screen στην επίθεση, θα μπορούμε να προβλέψουμε ακριβώς τι θα επακολουθήσει.

Basketballguru.gr 2018 All righs reserved.      Designed and Developed by Web Rely