Leon T.

Leon T: Κατάγομαι από τη Λάρισα αλλά θα ήθελα να είμαι από την Ικαρία για να έχω πάντα καβάτζα ένα σπίτι στο νησί. Αν οι βιολόγοι του μέλλοντος καταφέρουν να ενώσουν την αγάπη για το μπάσκετ και τις παραπομπές, με ισχυρές δόσεις απο «The Wire», «100 bullets», τους Fab Five και μια πρέζα Vodka Juniors με ολίγη από Κωστάκη Αναν θα κερδίσουν το Νόμπελ βιολογίας και τον θαυμασμό μου που δημιούργησαν κάτι τόσο αχρείαστο όσο αγαπημένο και οικείο.

Το καλοκαίρι του 2016 ήταν ένα καλοκαίρι σημαντικών αλλαγών για το μπασκετικό τμήμα της Μπαρτσελόνα. Με την απομάκρυνση των Joan Creus από τη θέση του αθλητικού διευθυντή του τμήματος μπάσκετ και του Xavier Pascual από τη θέση του προπονητή, κλείνει ο κύκλος που άνοιξε το 2008 με την πρόσληψη τους και ο οποίος συνοδεύτηκε από 1 Ευρωλίγκα, 4 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα και 4 Ισπανικά Super Cup. Καθόλου άσχημα πιστεύω, ακόμα και για μια ομάδα όπως η Μπαρτσελόνα που είναι "καταδικασμένη" να πρωταγωνιστεί. Παρόλα αυτά όμως, η έλειψη τίτλων τα τελευταία 2 χρόνια οδήγησε τους υπεύθυνους του μπασκετικού τμήματος να κάνουν δραστικές αλλαγές, ξεκινώντας από την απομάκρυνση των Creus και Pascual και την πρόσληψη των Rodrigo De la Fuentes και Γιώργου Μπαρτζώκα αντίστοιχα στις θέσεις τους. Αν και στο Basketballguru τρέφουμε μεγάλη συμπάθεια για τον Έλληνα κόουτς, το σημερινό κείμενο δεν θα είναι ένα κείμενο αποθέωσης του εξιστορώντας πως θα κάνει τους μπλαουγκράνα ξανά πρωταθλητές Ευρώπης, αλλά θα σταθούμε στις αλλαγές που έγιναν στα τμήματα υποδομής της ομάδας και στο νέο μοντέλο όπως αυτό ανακοινώθηκε από τον νέο γενικό διευθυντή στα μέσα του καλοκαιριού.

Όσοι παρακολουθήσαμε στενά το ΝΒΑ στη μετά Jordan εποχή, είχαμε την τύχη να συμπέσουμε με την μεγέθυνση του ΝΒΑ και την εξάπλωση του σε όλον τον κόσμο. Ήταν μια περίοδος που συνοδεύτηκε με την εξάπλωση του ίντερνετ, πράγμα που έκανε την πρόσβαση στα τεκταινόμενα της λίγκας κάθε χρόνο και πιο εύκολη, και την ανάπτυξη των analytics, εργαλείων που προσπάθησαν να ποσοτικοποιήσουν αποτελεσματικότερα την επίδραση των παικτών στις ομάδες τους, κάνοντας την αναζήτηση του καλύτερου κάθε χρονιά μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε πολλούς μεγάλους παίκτες οι οποίοι επηρέασαν και άλλαξαν το παιχνίδι τόσο μέσα όσο και έξω από τα γήπεδα. Ενδεικτικό της πολυφωνίας που υπήρχε αυτό το διάστημα σχετικά με το ποιος ήταν ο καλύτερος παίκτης της λίγκας, είναι ότι τα τελευταία 18 χρόνια (μετά το τελευταίο πρωτάθλημα των Bulls), το βραβείο του MVP το κέρδισαν 12 διαφορετικοί παίκτες1, ενώ στην αντίστοιχη προηγούμενη περίοδο το είχαν κερδίσει 92 με τον Karl Malone να είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις 2 περιόδους έχοντας κερδίσει τον τίτλο το 97 και το 99. Αν σε αυτούς τους παίκτες, προσθέσουμε παίκτες όπως οι Chris Paul, Vince Carter, Tracy McGrady, Dwight Howard, Dwyane Wade που κατα διαστήματα επίσης μοιάζανε ασταμάτητοι και θα μπορούσαν επίσης να έχoυν κερδίσει ένα βραβείο MVP καταλαβαίνουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να πούμε με σιγουριά ποιος ήταν ο καλύτερος παίκτης αυτής της περιόδου. Όμως στην ερώτηση ποιος από τους παραπάνω άλλαξε περισσότερο το ΝΒΑ, η απάντηση για μένα είναι προφανής και είναι ο Kevin Garnett.

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016 15:50

Η επιστροφή των Utah Jazz

Για όσους από μας ξεκινήσαμε να παρακολουθούμε ΝΒΑ τη δεκαετία του 90, οι Utah Jazz ήταν συνώνυμο της συνέπειας, της επιτυχίας και φυσικά του πικ εν ρολ. Υπό την καθοδήγηση του Jerry Sloan και με σήμα κατατεθέν το πικ εν ρολ ανάμεσα στους "διόσκουρους" Stockton και Malone, κατόρθωσαν να φτάσουν σε 2 τελικούς όπου έχασαν από τους Bulls του MJ και άλλες 3 φορές έφτασαν στους τελικούς της Δυτικής περιφέρειας. Το 2003 ο Stockton αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και ο Malone υπέγραψε στους Lakers ως Free Agent σε μια τελευταία προσπάθεια να πάρει ένα πρωτάθλημα με την βοήθεια των O'Neal και Bryant1, κάτι που οδήγησε τους Jazz σε υποχρεωτική ανανέωση. Με την εξαίρεση της χρονιάς 2006 - 2007 που έφτασαν στους τελικούς της Δυτικής περιφέρειας όπου έχασαν από τους μετέπειτα πρωταθλητές Spurs, η ανανέωση δεν ήταν πετυχημένη αν και πέρασαν αρκετοί καλοί παίκτες όπως οι Kirilenko και Deron Williams αυτό το διάστημα. Στις 6 Ιούνη του 2014 ο Quin Snyder υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα της Γιούτα αντικαθιστώντας τον Tyrone Corbin στη θέση του προπονητή, μια κίνηση που πιστεύω ότι θα παίξει σημαντικό ρόλο στην επιστροφή της ομάδας των Jazz στο προσκήνιο.

Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου στο El Masnou λίγο έξω από την Βαρκελώνη. Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στην ομάδα του El Masnou, όμως γρήγορα οι γονείς του θα τον πήγαιναν στις ακαδημίες της Joventut Badalona, μια από τις καλύτερες ακαδημίες της Ισπανίας. Στις 10 Οκτωβρίου του 2005 έγινε ο νεότερος παίκτης που έπαιζε σε παιχνίδι της ACB, όταν πριν καν κλείσει τα 15 τον φώναξε ο Aito Reneses1 να μπει να παίξει κόντρα στην Gran Canaria. Σε 5 λεπτά πρόλαβε να βάλει 2 πόντους, 1 ασίστ και 2 κλεψίματα (κάτι που θα γινόταν αργότερα το σήμα κατατεθέν του) σε μια ομάδα όπου αγωνιζόταν ήδη ο Rudy Fernandez και σε λίγο καιρό θα έκανε ντεμπούτο και ο Pau Ribas. Στις 9 Μαΐου του 2010 ξεκινούσε βασικός με την έτερη ομάδα της Βαρκελώνης απέναντι στον Ολυμπιακό και στο τέλος της βραδιάς θα κατακτούσε την Ευρωλίγκα. Πριν καν κλείσει τα 20 χρόνια, είχε κατακτήσει 1 Ευρωλίγκα, 1 FIBA Eurocup, 1 ULEB Cup, 1 Πρωτάθλημα Ισπανίας, 1 Κύπελλο Ισπανίας, 1 Super Cup Ισπανίας και ένα αργυρό μετάλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες ξεκινώντας βασικός απέναντι στον Chris Paul. Αγαπητέ αναγνώστη, σου παρουσιάζω τον Ricky Rubio.

Το σημερινό κείμενο το συζητούσα εδώ και καιρό με το Γιώργο, όμως η μπασκετική επικαιρότητα των τελευταίων εβδομάδων μου άλλαζε τα σχέδια και το ανέβαλα για αργότερα. Όμως διαβάζοντας το καταπληκτικό κείμενο του Γιώργου γύρω από το Compton αλλά και μετά τα τελευταία γεγονότα ρατσιστικής βίας στις ΗΠΑ την εβδομάδα που μας πέρασε, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σου κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς σχετικά με τον ρατισμό, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις και καθότι το Basketballguru παραμένει μια ιστοσελίδα με κύριο θέμα το μπάσκετ η αφορμή για το σημερινό κείμενο είναι ο Jaylen Brown και τα Analytics.

Εδώ και 2 μέρες, ξεκίνησε η Free Agency στο ΝΒΑ, η περίοδος δηλαδή που οι ελεύθεροι παίκτες μπορούν να συζητήσουν με τις ομάδες για να δουν που θα καταλήξουν και ήδη πολλοί φίλοι του μπάσκετ, σχολιάζουν καυστικά τα χρήματα που πολλοί παίκτες θα πάρουν για να παίζουν μπάσκετ τα επόμενα χρόνια. Συμβόλαια όπως αυτά που υπέγραψαν ο Mozgov (64εκ$ για τα επόμενα 4 χρόνια) και ο Conley (153εκ$ για τα επόμενα 5 χρόνια), ήταν η αφορμή για να ξεκινήσουν οι συγκρίσεις στα social media των παραπάνω παικτών με θρυλικούς παίκτες των προηγούμενων δεκαετιών εξαιτίας της μεγάλης διαφοράς στα έσοδα των παικτών τότε και τώρα. Η άνοδος του salary cap από τα 70εκ$ στα 94εκ$ δημιούργησε μια κατάσταση όπου όλες οι ομάδες έχουν πολλά χρήματα να ξοδέψουν, ενώ δεν υπάρχουν τόσοι πολλοί καλοί παίκτες φέτος το καλοκαίρι για να δικαιολογήσουν αυτά τα χρήματα, για αυτό και είδαμε τα παραπάνω συμβόλαια ήδη από την πρώτη μέρα της Free Agency. Την επόμενη χρονιά το salary cap αναμένεται να κάνει ένα ακόμα άλμα στα 107εκ$ πράγμα που θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερα συμβόλαια και ίσως και ένα πιθανό lock out από μεριάς των ιδιοκτητών στο ΝΒΑ, αλλά σήμερα θα ήθελα να σταθώ κυρίως στην επίδραση που μπορεί να έχουν όλες αυτές οι αλλαγές στο μπάσκετ στην Ευρώπη.

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016 12:57

Μια πρώτη ανάγνωση του Draft

Το Draft του 2016 ανήκει πλέον στο παρελθόν και ήταν ένα από τα πιο συναρπαστικά που έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Αν και οι διαθέσιμοι παίκτες φέτος δεν είχαν το ταλέντο των συναθλητών τους του Draft του 2015 η αύξηση του salary cap την επόμενη σαιζόν και ο συνδυασμός με την συλλογική σύμβαση εργασίας (CBA) που καθορίζει το εύρος των συμβολαίων κάθε παίκτη του πρώτου γύρου ανάλογα με τη θέση που θα επιλεχθεί, κάνουν αυτούς τους παίκτες πολύτιμους για τις ομάδες για τα επόμενα 4 χρόνια. Μια σωστή επιλογή, δίνει στις ομάδες έναν παίκτη με χαμηλό και ελεγχόμενο συμβόλαιο τα επόμενα 4 χρόνια το οποίο θα μπορεί να επεκταθεί για άλλα 5 ακόμα βοηθώντας σημαντικά την ομάδα να διεκδικήσει του στόχους της1. Επίσης, εκτός από τις 2 πρώτες επιλογές που ήταν αδιαμφισβήτητες, στις υπόλοιπες θέσεις οι παίκτες δεν είχαν μεγάλες διαφορές κάτι που έκανε κάθε ομάδα να αξιολογεί διαφορετικά (βάση και των αναγκών τους) το ταλέντο τους. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν πολλές μη αναμενόμενες επιλογές, εντυπωσιακές ανταλλαγές και στιγμές που οι οπαδοί μιας ομάδας μείναν με μια απορία στο βλέμμα2.

Είμαστε λίγες ώρες πριν τον 7ο και τελευταίο τελικό του ΝΒΑ. Σε λίγο θα ξέρουμε αν η καταπληκτική πορεία των Warriors θα επιβραβευθεί με το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα ή αν ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο, ο Lebron James, θα είναι η αφορμή για να δούμε για πρώτη φορά μια ομάδα να καταφέρνει να γυρνάει από το 3-1 και να κατακτάει το πρωτάθλημα. Η σημερινή βραδιά θα προσθέσει πολλά στον μύθο του νικητή είτε είναι αυτός ο Lebron James είτε ο Steph Curry μεγαλώνοντας επίσης την επίδραση που θα έχουν ως ινδάλματα για τις επόμενες γενιές. Με αφορμή όλα αυτά, θυμήθηκα την επιστολή που είχε στείλει σχεδόν πριν από ένα χρόνο ο καθηγητής Matt Amaral ενός Γυμνασίου του Όκλαντ στον Steph Curry, όπου του ζητούσε να μην επισκεφτεί ποτέ το γυμνάσιο όπου διδάσκει. Η επιστολή αυτή ήταν η αφορμή να γίνουν πολλές συζητήσεις στα διάφορα φόρουμ (πχ reddit) και προσωπικά εξεπλάγην με τον μεγάλο αριθμό των ατόμων που θεώρησαν λάθος την πράξη αυτή. Για να δούμε όμως τι έλεγε αυτή η επιστολή1.

(Φωτό από το elconfidencial.com)

Φτάσαμε σχεδόν στα μέσα Ιούνη και με εξαίρεση τους τελικούς σε μερικές χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία, οι υπόλοιπες ομάδες στην Ευρώπη ήδη κάνουν τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, και παράλληλα μελετάνε τις επόμενες κινήσεις που θα κάνουν. Είμαστε στην περίοδο που οι ατζέντηδες προσπαθούν να βρούνε ομάδες για τους πελάτες τους, οι υπεύθυνοι μεταγραφών στις ομάδες ξεσκονίζουν τις σημειώσεις και τα βίντεο ώστε να βρουν τον κατάλληλο παίκτη και οι οπαδοί μέσα από twitter, φόρουμ και αθλητικά σάιτ προσπαθούν να μάθουν όσο νωρίτερα την επόμενη κίνηση της αγαπημένης τους ομάδας κάνοντας όνειρα για τίτλους και θέαμα . Στα πλαίσια αυτά και με αφορμή ένα άρθρο του Ian Levy που είχα διαβάσει πριν από καιρό σχετικά με το προφίλ των PGs του επερχόμενου Draft1, σκέφτηκα να κάνω κάτι παραπλήσιο για τους καλύτερους γκαρντ της Ευρωλίγκα. Μάλιστα, σε μια προσπάθεια να θυμηθώ τα φοιτητικά μου χρόνια και τις ωραίες αναμνήσεις, το σημερινό κείμενο θα έχει τη δομή μιας επιστημονικής δημοσίευσης.

Πριν από κάποιες εβδομάδες στη σελίδα στο FB ποστάραμε το παρακάτω infografic* σχετικά με τις επιδόσεις των σέντερ φέτος στο ΝΒΑ και στα σχόλια ξεκίνησε μια πολύ ωραία συζήτηση σχετικά με τους σέντερ της εποχής μας. Στη διαπίστωση ότι φέτος ο DeAndre Jordan είναι βάσει των στατιστικών ο καλύτερος σέντερ στο πρωτάθλημα ο μεν Γιώργος το έριξε στον Αστερίξ1 και κάποιοι το θεώρησαν ένα κακόγουστο αστείο ή αλλιώς μια ακόμα απελπισμένη προσπάθειά μου να σε πείσω ότι ο Karl Anthony Towns είναι ο σέντερ του μέλλοντος! Βλέποντας τις επιδόσεις τους, πολλοί θεωρούν ότι τα τελευταία χρόνια έχουν εκλείψει από το πρωτάθλημα οι ταλαντούχοι και Franchise2 ψηλοί όπως οι O'Neal, Duncan, Garnett παλιότερα, αλλά κατά τη γνώμη μου τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. 

LINEUP