Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017 06:01

Mία μπασκετική πόλη χωρίς ομάδα.

Το ένατο επεισόδιο του The Wire έφερε μερικούς ντετέκτιβ ως θεατές σε ένα γήπεδο μπάσκετ μιας γειτονιάς στη Βαλτιμόρη. Φυσικά αυτό -όπως και οτιδήποτε άλλο σε αυτό το αριστούργημα- δεν ήταν τυχαίο.
“Δεν μπορείς να μας φανταστείς να το κάνουμε με το φούτμπολ. Το μπέιζμπολ θα ήταν παράλογο. Το μπάσκετ έμοιαζε ως οργανικό κομμάτι της κοινωνίας που ζούσαμε.” λέει ο Ντέιβιντ Σάιμον δημιουργός της σειράς.

Κατηγορία Guest άρθρα
Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017 09:45

Όπως το '99 (;)

(Φωτογραφία από eurohoops.net)

Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά λένε ο Χ&Π Κατσιμίχας (Sorry Γιώργο). Τις τελευταίες μέρες πήρε κάποια σχετική έκταση το συμβάν με τους παίχτες του Παναθηναϊκού με το σύνθημα για το 99, που περιγράφει μια ιστορία, αναφερόμενο φυσικά στα ανδρικά και γυναικεία γεννητικά όργανα (πούτσες και τέτοια). Πέσαμε από τα σύννεφα, καθώς δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι οι μπασκετμπολίστες βρίζουν.

Κατηγορία Άρθρα

Με αφορμή την πιθανή επάνοδο του Πανιωνίου στην Α1, επιχειρώ σημερα να κάνω μία λίστα/αφιέρωμα με ξεκάθαρα υποκειμενικά κριτήρια και σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω οτι είναι πλήρης ή αλάνθαστη. Εξάλλου λείπουν μεγάλες σελίδες της μπασκετικής ιστορίας της ομάδας, αλλά εδώ ασχολούμαι με τους παίχτες που πρόλαβα και είδα να παίζουν στην εποχή τους. Η ‘αντικειμενική’ αξία ίσως να υποδήλωνε μία διαφορετική σειρά, αλλά κάτι το ταλέντο ή η προσφορά στην ομάδα ή η υπόλοιπη καριέρα ή τα βιώματα που έχω από κάθε μπασκετμπολίστα, τους έδωσε μία θέση στην λίστα. Ακολουθεί το δεύτερο μέρος της λίστας, με τους παίκτες που καταλαμβάνουν τις θέσεις 24 - 1. Το πρώτο θα το βρείτε εδώ. Καλή απόλαυση.

Κατηγορία Guest άρθρα
Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017 12:16

Mια βόλτα στο παρελθόν: ΓΣ Περιστερίου

Όλοι θυμόμαστε την πρώτη φορά που παρακολουθήσαμε έναν αγώνα μπάσκετ. Το πρωτόγνωρο συναίσθημα του να βρίσκεσαι σε ένα γήπεδο γεμάτο κόσμο, το πάθος σε κάθε καλάθι της ομάδας, ο θυμός και η οργή για τα καλάθια των αντίπαλων, τα συνθήματα, τα τραγούδια και τα «κοσμητικά επίθετα» προς τους αντιπάλους, είναι ανεξίτηλα τυπωμένα στη μνήμη μας. Κάποιος συγγενής ή ένας μεγαλύτερος φίλος θα ήταν αυτός που θα έβαζε το μικρόβιο της πορτοκαλί «σπυριάρας» μέσα μας και κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μου σχέση με την συγκεκριμένη «κυρία». Και σε τι αγώνα…! Περιστέρι – Άρης, στο κλειστό γήπεδο της Τζον Κέννεντυ «Ανδρέας Παπανδρέου», αρχές δεκαετίας του ’90 , σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Θυμάμαι ακόμα τη λατρεία του πατέρα μου για το μεγάλο Άρη του Γκάλη και του Γιαννάκη! Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ ότι μετά το τέλος του αγώνα με πήγε έξω από τα αποδυτήρια και με έβγαλε φωτογραφία στην αγκαλιά των δύο μεγάλων παικτών!

Κατηγορία Άρθρα

Για το κομμάτι που θα διαβάσετε, πολύτιμη στάθηκε η βοήθεια του δημοσιογράφου Γιάννη Ψαράκη. Είναι ένας κύριος, και μοιράστηκε μαζί μας ένα δυσεύρετο αρχείο στατιστικών.

Μέσα σε περίοδο γιορτών γυρνάμε τον χρόνο πίσω αγαπητοί φανζ, για ένα ρετρό 3 on 3 ανάμεσα στους τρεις καλύτερους ξένους που αγωνίστηκαν στο Παγκράτι την δεκαετία του '90 και τους αντίστοιχους τρεις που αγωνίστηκαν στο Περιστέρι. Το μεγαλύτερο συνοικιακό ντέρμπι της Αθήνας (ή αν θέλετε το ιστορικότερο) μέσα από μερικούς παιχταράδες που ήρθαν την εποχή του ενός ή των δύο ξένων, πράγμα που σημαίνει πως η "ανακάλυψη" τους ήταν αποτέλεσμα επιστημονικής έρευνας, όχι αστεία. Για να τους θυμηθούμε, ξεκινώντας από το Μετς.

Κατηγορία 3 on 3
Τρίτη, 04 Οκτωβρίου 2016 09:22

Ένας αποχαιρετισμός

Ημουν 14 χρονών το 1994. Μετά τον κερδισμένο ημιτελικό στο Τελ Αβίβ απέναντι στον ΠΑΟ , είχα βγει με τον πατέρα μου βόλτα στην παραλία της Ισραηλινής μεγαλούπολης. Θα σας πω για αυτή τη βόλτα σε λίγο.

Εκείνο τον Απρίλιο στη χώρα είχε τρομερή ζέστη , περίπου 40 βαθμούς, ήταν δύσκολο να σταθείς. Τα εισιτήρια μας στο γήπεδο ήταν με τους Παναθηναϊκούς, μόνο εκεί είχαμε καταφέρει να βρούμε, και για να πάω στην κερκίδα που ήθελα έπρεπε να πηδήξω πάνω από κόσμο και να περάσω κάτι κάγκελα. Ευτυχώς το αεροπλάνο προς το Τελ Αβίβ ήταν γεμάτο από τους ομοίους μου, τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Όταν προσγειωθήκαμε μέσα σε ντουμάνι, το πρώτο πράγμα που ήχησε ήταν η τρομπέτα του Ατίλιο, του πιο επιφανή συνεπιβάτη μας. "Ολυμπιακός, Ολυμπιακός!". Ήταν η πιο καλτ προσγείωση όλων των εποχών.

Κατηγορία Άρθρα
Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016 09:18

Μεσάνυχτα στη Γκόθαμ Σίτι - Part II

Από μπασκετικής αποψης, πάντα έβρισκα ενδιαφέρον στον Σεπτέμβρη. Αγωνιστική δράση ακόμα δεν υπάρχει, ωστόσο παίρνουμε τα πρώτα δείγματα από το τι θα δούμε την ερχόμενη σεζόν. Και όσο δε μας δίνονται νέα στοιχεία να επεξεργαστούμε και να αναλύσουμε, οσοι είμαστε ερωτευμένοι με αυτό το άθλημα συχνά… αναμοχλεύουμε τη μπασκετική ιστορία, θυμόμαστε σε συζητήσεις ονόματα, παιχνίδια και ιστορίες από το κοντινό ή όχι και τόσο κοντινό παρελθόν. Με ένα αγωνιώδες και ανεξήγητο αίσθημα ανακάλυψης, αλλόκοτο, καθώς εξ ορισμού είναι αδύνατο να ανακαλύψεις το ίδιο πράγμα για δεύτερη φορά. Στο μπάσκετ όμως (αντε και στον έρωτα), μια παλιά φωτογραφία, μια θύμιση, μια κουβέντα, ένα ξεφτισμένο ραβασάκι, σου ξαναφέρνουν αίφνης στο μυαλό όλες αυτές τις αχνοκίτρινες αναμνήσεις, που κάποτε ύφαιναν έναν ιστό μυστηρίου γύρω από το αντικείμενο του πόθου σου, αφήνοντας σε να αδιαφορείς στο τέλος – τέλος ολοκληρωτικά για το ποσοστό του Τιτ Σοκ στα τρίποντα ή για τα σιδεράκια στα δόντια της πρώτης σου αγάπης. Αγάπη αγνή και ανιδιοτελής, αυτό ήταν.

Κατηγορία NBA και άλλα
Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016 15:37

"Μεσάνυχτα στη Γκόθαμ Σίτι" - Part I

Από μπασκετικής αποψης, πάντα έβρισκα ενδιαφέρον στον Σεπτέμβρη. Αγωνιστική δράση ακόμα δεν υπάρχει, ωστόσο παίρνουμε τα πρώτα δείγματα από το τι θα δούμε την ερχόμενη σεζόν. Και όσο δε μας δίνονται νέα στοιχεία να επεξεργαστούμε και να αναλύσουμε, οσοι είμαστε ερωτευμένοι με αυτό το άθλημα συχνά… αναμοχλεύουμε τη μπασκετική ιστορία, θυμόμαστε σε συζητήσεις ονόματα, παιχνίδια και ιστορίες από το κοντινό ή όχι και τόσο κοντινό παρελθόν. Με ένα αγωνιώδες και ανεξήγητο αίσθημα ανακάλυψης, αλλόκοτο, καθώς εξ ορισμού είναι αδύνατο να ανακαλύψεις το ίδιο πράγμα για δεύτερη φορά. Στο μπάσκετ όμως (αντε και στον έρωτα), μια παλιά φωτογραφία, μια θύμιση, μια κουβέντα, ένα ξεφτισμένο ραβασάκι, σου ξαναφέρνουν αίφνης στο μυαλό όλες αυτές τις αχνοκίτρινες αναμνήσεις, που κάποτε ύφαιναν έναν ιστό μυστηρίου γύρω από το αντικείμενο του πόθου σου, αφήνοντας σε να αδιαφορείς στο τέλος – τέλος ολοκληρωτικά για το ποσοστό του Τιτ Σοκ στα τρίποντα ή για τα σιδεράκια στα δόντια της πρώτης σου αγάπης. Αγάπη αγνή και ανιδιοτελής, αυτό ήταν.

Κατηγορία Άρθρα
Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016 09:19

Στο ίδιο σανίδι

O Σταύρος Παναγιωτίδης είναι αναγνώστης του BG.

Ως σήμερα, η καλύτερη σειρά τελικών στο μπάσκετ ήταν αυτή του 90-'91. Το τελευταίο πρωτάθλημα του μεγάλου Αρη. Το τελευταίου του Θεού, Νίκου Γκάλη.
Με ένα σύστημα όπου μετρούσαν και οι αγώνες της κανονικής περιόδου (ο... Βασιλακόπουλος ναι, ήταν από τότε στα κουμάντα, άλλαζε κάθε τόσο το σύστημα διεξαγωγής) και την κούπα την σήκωνε όποιος έφτανε πρώτος στις τέσσερις νίκες.

Κατηγορία Guest άρθρα

Ήταν καλοκαίρι του 1999, τότε που το Filmnet μεσουρανούσε και είχε ταινίες, μπάσκετ, ποδόσφαιρο, είχε με λίγα λόγια τα πάντα. Ήταν το καλοκαίρι που είδα για πρώτη φορά ζωντανά στην τηλεόραση NBA Playoffs. Και σήμαινε πάρα πολλά για μένα, αν αναλογιστεί κανείς ότι τα προηγούμενα χρόνια έπρεπε να περιμένεις δύο μέρες για να διαβάσεις τι έγινε στο “Sportime” ή μήπως πετύχαινες στο ραδιόφωνο τα αποτελέσματα.

Ημουν φανατικός οπαδός των Knicks, τους οποίους έπαιρνα από το πρώτο μου NBA Live 1995 (με Dino Radja στους Celtics!)

Κατηγορία NBA και άλλα
LINEUP