Τετάρτη, 06 Δεκεμβρίου 2017 11:12

Χάρτινοι ήρωες

Το παρόν κείμενο έχει γραφτεί εντελώς αυθόρμητα, αργά χθες το βράδυ. Με αφορμή κάποια συμβάντα που έλαβαν χώρα πρόσφατα στο ΝΒΑ, μας δίνεται νομίζω η ευκαιρία να κουβεντιάσουμε ορισμένα ζητήματα που σχετίζονται με, αλλά στην πραγματικότητα ξεπερνάνε τα στενά όρια του αθλητισμού. Πριν όμως περάσουμε στο θέμα μας, επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ ένα πολύ ωραίο comic που διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα.

Κατηγορία NBA και άλλα
Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017 20:22

Η δολοφονία ενός μπασκετμπολίστα

«Το να φωτογραφίζεις κάποιον, σημαίνει ότι τον παραβιάζεις, βλέποντας τον όπως ποτέ δεν έχει δει τον εαυτό του, παρέχοντάς του γνώση για τον εαυτό του, που ποτέ δεν είχε. {Η φωτογραφία} μετατρέπει τους ανθρώπους σε αντικείμενα που μπορούν συμβολικά να καταστούν ιδιοκτησία. Ακριβώς όπως μια φωτογραφική μηχανή λειτουργεί ως μια «εξάχνωση» του όπλου, το να φωτογραφίζεις κάποιον είναι σαν μία υποσυνείδητη δολοφονία. Μία ήπια δολοφονία, κατάλληλη για ένα θλιβερό, φοβισμένο χρόνο».

Σούζαν Σόνταγκ, Περί Φωτογραφίας

Πριν λίγες μέρες ο Γιάννης Αντετοκούνμπο τσαντίστηκε με παρατηρήσεις του βοηθού των Μπακς Σον Σουίνι κατά την διάρκεια ενός αγώνα. Του μίλησε σε πολύ έντονο ύφος κατευθυνόμενος προς το μέρος του, επαναλαμβάνοντας την φράση "θα σε γαμήσω", που εδώ εμφανίζεται ως ελεύθερη μετάφραση του "I'll fuck you up". To γεγονός έλαβε φυσικά την δημοσιότητα που του άρμοζε. Ο Γιάννης είναι ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του ΝΒΑ, και όσο να ναι η συμπεριφορά αυτή δεν είναι ιδιαίτερα συχνη σε ένα σύνολο που παίζει μπάσκετ, καθώς οι ιεραρχικές του δομές προϋποθέτουν την ισχύ των προπονητών έναντι των παικτών. Είναι κοινώς παραδεκτό πως στο πλαίσιο μιας ομάδας , ο οποιοσδήποτε παίκτης οφείλει να ακούει τις παρατηρήσεις του προπονητικού τιμ.

Κατηγορία Άρθρα
Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017 13:51

Γεια σου Παππά!

Εδώ στο Basketball Guru υπάρχουν στιγμές που αισθανόμαστε αιρετικοί, χωρίς σώνει και καλά να είμαστε. Αισθανόμαστε να υιοθετούμε απόψεις και να πρεσβεύουμε αξίες, οι οποίες πάνε κόντρα σε μια ιδιαίτερα συντηρητική αντίληψη που διέπει την κοινωνία μας. Ή έστω έτσι το αντιλαμβανόμαστε εμείς, διότι στην τελική μπορεί να μην είμαστε μέρος μιας μειοψηφίας, που με ανθρωπιστικά κριτήρια επιθυμεί αλλαγές στις δομές της κοινωνίας αυτής. Μπορεί να είναι πολλοί που αισθάνονται έτσι. Μακάρι.

Γιατί εδώ είμαστε λίγο περίεργοι τύποι. Αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες σαν να είναι οικογένειά μας, μας αρέσει όταν ομόφυλα ζευγάρια παντρεύονται και κάνουν παιδιά, το θεωρούμε φυσιολογικό ένας άνθρωπος να μπορεί να ζει με το φύλο που ο ίδιος έχει επιλέξει ότι τον προσδιορίζει. Μας φαίνεται τελείως παράλογο να μην εξετάζουμε τέτοιου είδους ζητήματα από τη σκοπιά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ίσων ευκαιριών για όλους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, χρώματος, θρησκείας και σεξουαλικού προσανατολισμού.  Αντιλαμβάνεστε δε πόσο μεγάλη είναι ανάγκη μας να βλέπουμε αθλητές να ασχολούνται με καίρια ζητήματα, ανάγκη η οποία είχε εκφραστεί και παλαιότερα γραπτώς .

Το NBA Cares και το Euroleague ONE TEAM είναι δύο θεσμοί, οι οποίοι έχουν αναλάβει να μας δείξουν το κοινωνικό πρόσωπο των ομάδων. Εδώ στο χωριό μας, για παράδειγμα, κάθε ομάδα πραγματοποιεί μια ενέργεια τη σεζόν. Ο Παναθηναϊκός επισκέπτεται τις φυλακές ανηλίκων στην Κόρινθο, ενώ ο Ολυμπιακός σχολείο για παιδιά με αναπηρία στον Πειραιά. Στην Αμερική, τον περασμένο Ιούνιο, οι Γκολντεν Στέιτ Ουόριορς πήγαν στις θρυλικές φυλακές του San Quentin. Αυτά είναι μερικά παραδείγματα που τονίζουν την προσπάθεια των διοργανωτών και των ομάδων να επιδείξουν ένα κοινωνικό πρόσωπο, και είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Φυσικά και ενστερνιζόμαστε αυτές τις προσπάθειες για όποιους λόγους και αν γίνονται, καθώς κάποιες φορές στην προσπάθεια μας να ανακαλύψουμε τα κίνητρα μιας ενέργειας, χάνουμε εντελώς την ουσία.

Και ενώ λοιπόν οι προσπάθειες αυτές είναι στο σωστό πνεύμα, έχει ενδιαφέρον πάντα όταν κάποιος αθλητής ξεφεύγει από το σύνολο και λειτουργεί ατομικά μέσο στο ίδιο πλαίσιο. Γιατί η επίσκεψη στις φυλακές ανηλίκων είναι μέρος ενός προγράμματος, που στην τελική δεν μπορείς να μην πας. Είναι όπως η σχολική εκδρομή στο Πλανητάριο που θα πας θες δε θες. Προσοχή δε λέω πως κακώς γίνεται. Ίσα ίσα μακάρι να γινόντουσαν συνέχεια τέτοιου είδους ενέργειες. Και είναι για αυτό ακριβώς τον λόγο που ενέργειες όπως αυτή του Νίκου Παππά να καλύψει οικονομικά την κατασκευή ενός γηπέδου μπάσκετ στις φυλακές Κορυδαλλού, ξεχωριζουν. Θεωρώ περιττό να κάτσω να γράψω τους λόγους που μια τέτοια κίνηση είναι θετική. Θα χρειαστεί να αναλύσουμε την ετυμολογία της λέξης σωφρονισμός, να κοιτάξουμε μελέτες για κρατούμενους και την επανένταξή τους στην κοινωνία, να γίνουν συγκρίσεις με άλλες χώρες και άλλα σωφρονιστικά συστήματα (λαμβάνοντας υπόψη κριτήρια γεωγραφικά, πολιτικά, κουλτούρας), και στην τελική αυτό είναι κάτι που μπορούν να το στηρίξουν ειδικοί επιστήμονες και όχι κάποιοι ευκαιριακοί ερασιτέχνες μπλόγκερς μπασκετικού site.

Ο Νίκος Παππάς είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση αθλητή. Είναι ένας αθλητής που τον συνοδεύει ένα μέγεθος φημών και ιστοριών για την εξωγηπεδική του ζωή. Ακόμα δε και ιστορίες που σχετίζονται με το μπάσκετ (Εθνική) μας δείχνουν για ένα χαρακτήρα έντονο. Αυτά που έχουμε διαβάσει και (το καλύτερο) αυτά που ακούμε στα πηγαδάκια στις κερκίδες μιλούν για ένα μεθύστακα, κωλοχαρακτήρα, που βρίζεται με τους προπονητές, τσακώνεται με τους συμπαίκτες του και προκαλεί τους αντιπάλους του.

Εμείς εδώ είμαστε αναγνώστες. Δεν είμαστε ρεπόρτερ για να γνωρίζουμε ιστορίες. Κάποιοι πηγαίνουμε και στο γήπεδο και βλέπουμε το Νίκο Παππά να κάνει τη δουλειά του (γεια σου Παππά!). Εκεί (στο γήπεδο) συνειδητοποιεί κανείς και τη μεγάλη ανάγκη του κόσμου του Παναθηναϊκού να βρει έναν ηγέτη στη μετά ΔΔ εποχή. Και εξηγώ: Υπάρχουν παιχνίδια που ο Παππάς κάνει μια ενέργεια φυσιολογική (μια ασιστ, ένα κλέψιμο κλπ) η οποία επιδέχεται τεράστιου ενθουσιασμού από τον κόσμο μόνο και μόνο επειδή την έκανε αυτός. Είναι ένας τύπος που έχει τεράστια επιρροή στον κόσμο και μια παρεξηγήσιμη (όχι από εμάς φυσικά) άνεση με τους δημοσιογράφους.

Το κείμενο αυτό λοιπόν, να το ξεκαθαρίσω, είναι σε κείμενο «γλειψίματος» στον Νίκο Παππά και παραδόξως όχι για κάτι μπασκετικό, αλλά για το κοινωνικό του πρόσωπο. Για την ενασχόλησή του με κάποια θέματα που για κάποιους άλλους κάνουν τζιζ. Και δε λέω, το μουστάκι-challenge έχει πλάκα και μας αρέσει να βλέπουμε ένα πιο ανθρώπινο χαβαλετζίδικο πρόσωπο των αθλητών. Έχουμε ανάγκη όμως, και μας αρέσει πιο πολύ όταν ένας αθλητής τοποθετείται δημόσια και εκφράζει άποψη απέναντι στον κάθε Αλεξανδρή (τον προπονητή), Αλεξανδρή (τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή) και στον κάθε Τσάρτα…

Σήμερα λοιπόν στηρίζουμε τον Νίκο Παππά για κάτι που έκανε, και για το οποίο ο ίδιος δεν μίλησε δημόσια. Ευχόμαστε αύριο να ακολουθήσουν και άλλοι και εμείς εδώ θα στηρίζουμε…Στο πλαίσιο αυτό και αντί επιλόγου απευθύνουμε κάλεσμα στο Νίκο Παππά και του ζητάμε ανοιχτά συνέντευξη η οποία όμως δεν θα περιλαμβάνει καμμία ερώτηση για μπάσκετ.

Υγ.Χρησιμοποιήθηκε αρκετά το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο διότι πολλά από τα παιδιά στο Guru βλέπουν τα πράγματα από την ίδια σκοπιά.

Κατηγορία Άρθρα
Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017 06:01

Mία μπασκετική πόλη χωρίς ομάδα.

Το ένατο επεισόδιο του The Wire έφερε μερικούς ντετέκτιβ ως θεατές σε ένα γήπεδο μπάσκετ μιας γειτονιάς στη Βαλτιμόρη. Φυσικά αυτό -όπως και οτιδήποτε άλλο σε αυτό το αριστούργημα- δεν ήταν τυχαίο.
“Δεν μπορείς να μας φανταστείς να το κάνουμε με το φούτμπολ. Το μπέιζμπολ θα ήταν παράλογο. Το μπάσκετ έμοιαζε ως οργανικό κομμάτι της κοινωνίας που ζούσαμε.” λέει ο Ντέιβιντ Σάιμον δημιουργός της σειράς.

Κατηγορία Guest άρθρα
Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017 11:13

Πώς θα μιλήσουμε για το μπάσκετ;

Τελευταία δεν πάμε καθόλου καλά.

Το μπασκετ , όπως άλλωστε και όλα τα αθλήματα, έχει τους τρόπους του να περιγραφεί και να αποδοθεί. Συμμέτοχοι στην περιγραφή του είμαστε μεταξύ άλλων και εμείς, εδώ στο Basketball Guru. Με ποιον τρόπο άραγε θα περιγράψουμε τις ανάγκες μιας ομάδας για μεταγραφές, με ποιο τρόπο μία δυσβάσταχτη ήττα ή έναν θρίαμβο; Υπό ποια οπτική θα επιλέξουμε να περιγράψουμε έναν παίκτη ή να αξιολογήσουμε το έργο ενός προπονητή (στο βαθμό που έχουμε φυσικά την γνώση); Σε όλα τα μπασκετικά φαινόμενα χωράει μια οπτική, η οποία για να αποδοθεί χρησιμοποιούνται, τι άλλο, λέξεις .

Κατηγορία Άρθρα
Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017 10:09

Όλοι οι υπόλοιποι

Ένα αμάξι έχει σταματήσει σε κάποιο φανάρι της Αχαρνών. Ο οδηγός ανάβει το air condition και δυναμώνει το ράδιο, μια μεταγραφή είναι στα σκαριά για τον Ολυμπιακό και πρέπει να ακούσει. Διώχνει με ένα νωχελικό νεύμα έναν πλανόδιο που θέλει να του πουλήσει γυαλιά ηλίου και τσάντες. Cut.

Κατηγορία Guest άρθρα
Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017 09:45

Όπως το '99 (;)

(Φωτογραφία από eurohoops.net)

Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά λένε ο Χ&Π Κατσιμίχας (Sorry Γιώργο). Τις τελευταίες μέρες πήρε κάποια σχετική έκταση το συμβάν με τους παίχτες του Παναθηναϊκού με το σύνθημα για το 99, που περιγράφει μια ιστορία, αναφερόμενο φυσικά στα ανδρικά και γυναικεία γεννητικά όργανα (πούτσες και τέτοια). Πέσαμε από τα σύννεφα, καθώς δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι οι μπασκετμπολίστες βρίζουν.

Κατηγορία Άρθρα
Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017 05:12

Σκηνές πίσω από την λάμψη

(To κείμενο γράφτηκε αρχικά για τον ιστότοπο provo.gr, από όπου και αναδημοσιεύεται)

Πίσω από την λάμψη των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς , στο Οκλαντ το Caltrans έχει σχεδόν καθημερινή δουλειά. Οι υπάλληλοι του τμήματος μεταφορών της Καλιφόρνια (California Department of Transportation) είναι επιφορτισμένοι με ένα "αστυνομικό" καθήκον : Τον καθαρισμό των αυτοκινητόδρομων από τους αστέγους , που στήνουν τους καταυλισμούς τους συχνά κάτω από γέφυρες, εκεί όπου το δέρμα βρίσκει καταφύγιο από την βροχή και τον δυνατό ήλιο. Τα πληρώματα του Caltrans δεν έρχονται ποτέ μόνα. Εχουν πάντα μαζί τους και την αστυνομία , που φροντίζει ώστε οι "καθαρισμοί" των καταυλισμών να γίνονται στην εντέλεια , έτσι ώστε να εξαλείφεται πλήρως ο κίνδυνος για την δημόσια υγεία, όποιος διάολο και αν είναι αυτός. Τα προσωρινά σπίτια των ανθρώπων του δρόμου εξαφανίζονται , τι ειρωνεία , με όρους μπασκετικούς: Sweep.

Κατηγορία NBA και άλλα

Ο Νίκος Νικολακάκης είναι διδακτορικός φοιτητής πολιτικών επιστημών, όπως και αναγνώστης του ιστότοπου Basketball Guru.

Η οικονομική κρίση που έκανε την εμφάνισή της στη χώρα αρχής γενομένης το 2009-2010 έφερε μια σειρά τρομακτικών αλλαγών στη ζωή της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της χώρας, επηρεάζοντας, ως εκ τούτου και τον αθλητισμό, επαγγελματικό και μη. Το παρών κείμενο, με αφορμή το Πούλμαν-gate και τις διαφορετικές αντιδράσεις που αυτό προκάλεσε, θα προσπαθήσει να μετρήσει, τρόπον τινά, την συμβολή της κρίσης στο πώς το φίλαθλο κοινό της χώρας αντιλαμβάνεται και κριτικάρει την επιτυχία ή αποτυχια των ελληνικών ομάδων μπάσκετ.

Κατηγορία Guest άρθρα
Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 08:20

Το "οξύμωρο" είναι να κλείνει η συζήτηση

Κανονικά είχα υποσχεθεί ότι σήμερα θα τα λέγαμε με το δεύτερο μέρος των πιθανών μεταγραφών του ΝΒΑ. Θα ήθελα πχ να εξηγήσω το πώς και το γιατί ο Greg Monroe θα μπορούσε να καταλήξει στη γενέτειρά του Νέα Ορλεάνη (πάει αυτό πια) η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής μας, λόγω της διοργάνωσης του All Star Game αυτό το σαββατοκύριακο. Όμως ένα από τα γεγονότα σε αυτό το All Star Game μου τράβηξε την προσοχή και τώρα που έχουν περάσει μερικές μέρες, θέλω με νηφαλιότητα να μοιραστώ μαζί σας τις ιδέες μου. Φυσικά αναφέρομαι στην ερώτηση που έκανε ο δημοσιογράφος Ρήγας Δάρδαλης στον προπονητή της ομάδας της Δύσης και των Golden State Warriors, Steve Kerr, περί του αν είναι οξύμωρο το γεγονός ότι ο Γιάννης (αν και) είναι μαύρος (είναι) και Έλληνας.

Κατηγορία Άρθρα
Σελίδα 1 από 2
LINEUP